ام‌داوود بربریه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

فاطمه مکنی به ام‌داوود دختر عبدالله بن ابراهیم از زنان برجسته شیعه است. او همسر حسن بن حسن بن علی بن ابی‌طالب(ع) و مادر رضاعی امام صادق(ع) است. درباره نام او اختلاف است. بعضی حبیبه ذکر نموده‌اند و جمعی فاطمه و کنیه‌اش را ام‌خالد مشهور به ام‌داوود منسوب به اسم فرزندش داوود بن حسن می‌دانند. ام‌داوود از جده‌های سید بن طاووس است چنان‌که سید بن طاووس در کتاب اقبال خود به آن تصریح نموده است. ام‌داوود گوید: پسرم داوود در جریان قیام نفس زکیه توسط منصور دوانیقی دستگیر شد و به زندان افتاد و من هیچ اطلاعی از او نداشتم و بسیار مضطرب و نگران بودم. امام صادق(ع) به من دعای «استفتاح» را یاد داد و فرمود: از این دعا غفلت نکن؛ زیرا به وسیله این دعا، درهای آسمان گشوده می‌شود و فرشتگان الهی دعا کننده را مژده اجابت می‌دهند و هیچ حاجتمند و دردمند و دعا کننده‌ای مایوس نمی‌شود و خداوند هم پاداش خواننده این دعا را بهشت قرار داده است. در اعمال نیمه رجب دعای ام‌داوود آمده که ابن بابویه و شیخ طوسی و سید بن طاووس به سندهای معتبر روایت کرده‌اند و جهت حاجات و کشف کربات و دفع ظلم ظالمان مجرب است[۱]. ام‌داوود اعمال را بجا آورد و دعا را خواند و پسرش از زندان منصور دوانیقی نجات پیدا کرد[۲].[۳]

منابع

پانویس

  1. اقبال الاعمال، ص۶۵۸؛ اعیان الشیعه، ج۳، ص۴۷۶؛ عمدة الطالب، ص۱۰۱.
  2. اعیان الشیعه، ج۳، ص۴۷۶؛ ریحانة الادب، ج۸، ص٣٠١؛ الفصول الفخریه، ص۱۳۱.
  3. محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۲۸۳.