ایوب بن علی بن حسین بن سمط

آشنایی اجمالی

ایوب بن علی بن حسین بن سمط، تنها در سند یک روایت در تفسیر کنز الدقائق و به گزارش از تفسیر فرات کوفی وارد شده است^[۱]. نام وی در کتاب‌های رجالی قدما (شیعه و سنی) ذکر نشده است و از راویان مهمل شمرده می‌شود؛ با این حال، شاید این نام مصحّف «ایوب بن علی بن هیثم» باشد که در کتاب‌های رجالی اهل سنت و اسناد روایات آنان واقع گردیده است^[۲].^[۳]

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴

پانویس

↑ «قَالَ حَدَّثَنِی عُبَیْدُ بْنُ کَثِیرٍ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْحُسَیْنُ بْنُ نَصْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَیُّوبُ بْنُ سُلَیْمَانَ اَلْفَزَارِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَیُّوبُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ اَلْحُسَیْنِ بْنِ سِمْطٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبِی یَقُولُ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَقُولُ: لَمَّا نَزَلَتِ اَلْآیَةُ ﴿قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى﴾ قَالَ جَبْرَئِیلُ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ لِکُلِّ دِینٍ أَصْلاً وَ دِعَامَةً وَ فَرْعاً وَ بُنْیَاناً وَ إِنَّ أَصْلَ اَلدِّینِ وَ دِعَامَتَهُ قَوْلُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ إِنَّ فَرْعَهُ وَ بُنْیَانَهُ مَحَبَّتُکُمْ أَهْلَ اَلْبَیْتِ فِیمَا وَافَقَ اَلْحَقَّ وَ دَعَا إِلَیْهِ» تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵۱۳ به گزارش از تفسیر فرات الکوفی، ج۱، ص۳۹۷.
↑ ر.ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۱۸، ص۱۴۹: «... ایوب بن علی بن الهیثم الکنانی، قال: سمعت زیاد بن بشار (سیار) یقول: سمعت أبا قرضه یقول: کان رسول الله(ص) یقول: اللهم لاتخزنا یوم القیامة ولا تفضحنا یوم القیامة».
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۴۱۴-۴۱۵.

[1] «قَالَ حَدَّثَنِی عُبَیْدُ بْنُ کَثِیرٍ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْحُسَیْنُ بْنُ نَصْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَیُّوبُ بْنُ سُلَیْمَانَ اَلْفَزَارِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَیُّوبُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ اَلْحُسَیْنِ بْنِ سِمْطٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبِی یَقُولُ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ یَقُولُ: لَمَّا نَزَلَتِ اَلْآیَةُ ﴿قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى﴾ قَالَ جَبْرَئِیلُ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ لِکُلِّ دِینٍ أَصْلاً وَ دِعَامَةً وَ فَرْعاً وَ بُنْیَاناً وَ إِنَّ أَصْلَ اَلدِّینِ وَ دِعَامَتَهُ قَوْلُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ إِنَّ فَرْعَهُ وَ بُنْیَانَهُ مَحَبَّتُکُمْ أَهْلَ اَلْبَیْتِ فِیمَا وَافَقَ اَلْحَقَّ وَ دَعَا إِلَیْهِ» تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵۱۳ به گزارش از تفسیر فرات الکوفی، ج۱، ص۳۹۷.

[2] ر.ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۱۸، ص۱۴۹: «... ایوب بن علی بن الهیثم الکنانی، قال: سمعت زیاد بن بشار (سیار) یقول: سمعت أبا قرضه یقول: کان رسول الله(ص) یقول: اللهم لاتخزنا یوم القیامة ولا تفضحنا یوم القیامة».

[3] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۴۱۴-۴۱۵.

[۱]

[۲]

[۳]