حصین بن نضله اسدی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(تغییرمسیر از حصین بن نضله)

آشنایی اجمالی

برخی منابع بدون اشاره به مشخصاتی از وی، تنها گفته‌اند: رسول خدا(ص) نامه‌ای برای وی نوشت و طبق آن مربد[۱] و کُنیف[۲] به او بخشید و امر فرمود که کسی در این‌باره با او دشمنی نکند. این نامه را مغیره بن شعبه نوشت[۳]. البته دو اصطلاح یادشده در منابع به شکل‌های مختلفی همچون «ثرمد و کثیف»[۴]، «مرثد و کنیف»[۵]، «آرام و کسه»[۶] یا «تربد یا ثرمدا و کثیفه»[۷] «ترمد و کتیفه» و متقی هندی[۸] آورده‌اند که در برخی موارد قطعاً تصحیف است و در برخی موارد اشاره به مکانی در بنی‌اسد و جاهای دیگر دارد[۹]. به گفته ابن حجر[۱۰]، ابن مَنْدَه[۱۱] گفته است حصین بن نضله را جز از طریق این روایت نمی‌شناسد و با توجه به زمان مسلمان شدن مغیره بن شعبه پیش از فتح مکه، می‌توان نوشته شدن نامه را در سال‌های آخر عمر پیامبر(ص) دانست. ابن حجر[۱۲] سپس می‌گوید ابن کلبی در کتاب جمهرة، در نسب خزاعه، از شخصی به نام «حصین بن نضلة بن زید» یاد کرده؛ [۱۳] و می‌گوید او سرور اهل زمان خود بود و پیش از اسلام درگذشت. به نظر می‌رسد ابن حجر با این سخن تمایل دارد که وی را با «حصین بن نضله» مورد بحث یکی بداند، در حالی‌که در منابعی که از وی یاد کرده‌اند، از نامه رسول خدا(ص) و نام «حصین» به همان شکل که در بالا بیان شد یاد شده است و یکی بودن این دو بسیار بعید می‌نماید. قابل یادآوری است که در میان قبایل عرب چند تیره و قبیله به بنی‌اسد شهرت دارند که بنی‌اسد بن خزیمه و بنی‌اسد بن عبدالعُزّی از آن جمله‌اند.[۱۴]

منابع

پانویس

  1. محل خشک کردن خرما.
  2. قطعه زمینی یا محوطه‌ای.
  3. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۱۰؛ أبو نعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۸۳۵؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۸؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۶؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۷۸.
  4. أبو نعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۸۳۵.
  5. ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۳۸؛ و در چاپ قدیم، ج۲، ص۲۷.
  6. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۱۰.
  7. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۶.
  8. متقی هندی، کنز العمال، ج۱۰، ص۶۰۲.
  9. برای اطلاع بیشتر از اختلاف در این نام‌ها، ر.ک: احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۳، ص۴۶۵،۴۶۷.
  10. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۷۸.
  11. م.۳۹۵ و صاحب معرفة الصحابه.
  12. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۷۸.
  13. این مطلب در جمهرة یافت نشد، بلکه در نسب معد به دست آمد، ر.ک: ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۷۸.
  14. خانجانی، قاسم، مقاله «حصین بن نضله اسدی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۸۵-۸۶.