خدیجه بنت محمد بن علی الباقر
مقدمه
«خدیجه» دختر امام باقر(ع)، از زنان فاضل، محدّثه، عارفه، جلیلالقدر و باتقوا بود که علوم الهی و معارف اسلامی را از محضر پدرش بهره گرفت و در حدیث، نبوغ نمود. شیخ طوسی در رجال خود او را در شمار راویان حدیث و از اصحاب پدرش امام باقر(ع) ضبط نموده و تذکرهنویسان و کتب انساب به شرح حال او پرداخته و او را عابد زاهد جلیلالقدر خوانده و از او به عظمت در دانش و کمال نام بردهاند[۱].[۲]
منابع
پانویس
- ↑ برای تفصیل بیشتر ر.ک: رجال طوسی، ص۱۵۴؛ اعلام النساء المؤمنات، ص۳۷۴؛ أعیان الشیعه، ج۶، ص۳۱۳؛ تنقیح المقال، ج۳، ص۷۷؛ جامع الرواة، ج۲، ص۴۵۷؛ مجمع الرجال، ج۷، ص۱۷۳؛ منهج المقال، ص۴۰۰؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۳، ص۱۸۹.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۲۷۵.