خطبه ۱۰۷ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۱۰۷)
مقدمه
با توجّه به اینکه امام(ع) این سخن را در یکی از ایّام صفّین بیان فرموده، و نشان میدهد ناظر به حادثهای است که در آغاز آن، اصحاب امام(ع) عقبنشینی کردند و سپس باز گشتند و بر دشمن پیروز شدند؛ مقصود امام این بوده است که نخست عقبنشینی آنها را با الفاظی لطیف و ملایم نکوهش و مذمّت کند، سپس از ضدّ حمله آنها ستایش و تمجید به عمل آورد و آنها را تشویق به پایمردی و ایستادگی در برابر دشمن کند و به یقین گذاشتن انگشت روی نقطه ضعف و سپس پرداختن به نقاط قوّت و تشویق آنان، از نظر روانی تأثیر خاصّی دارد، که امام(ع) در این کلام فصیح و بلیغ خود از این روش بهره گرفته است[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۵، ص۳۳۹ ـ ۳۴۰.