خطبه ۱۱۰ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۱۱۰)
مقدمه
این خطبه در واقع از دو بخش تشکیل شده: در بخش اوّل، امام(ع) بهترین اسباب تقرّب به خدا را که عبارت از ایمان، جهاد، اخلاص، نماز و زکات و مانند آن است، در ده عنوان بیان فرموده و فلسفه هر کدام را در عباراتی کوتاه و بسیار پر معنا ذکر میکند. در بخش دوّم، به جنبههای عملی ایمان و طرق رسیدن به آن پرداخته و توصیه به ذکر خدا و اقتدا به هدایت پیامبر(ص) و پیروی از سنّت او و اهتمام به تعلّم قرآن و فهم آیات الهی میکند. در پایان خطبه نیز نکوهش شدیدی از عالم بیعمل ـ با ذکر مجازات سخت او ـ شده است[۱].
