خطبه ۱۷۸ نهج البلاغه
مقدمه
امام(ع) در این خطبه نخست همگان را به صفات خداوند از جمله به علم بیپایان پروردگار نسبت به همه چیز و حتی کوچکترین امور ـ همچون عدد قطرههای باران و ذرات خاک ـ توجّه میدهد تا بدانند اعمال آنها نزد خداوند کاملا روشن است و چیزی از اسرار درون و برون آنها بر ذات مقدّسش مخفی نمیماند. در بخش دوّم گواهی به یگانگی خداوند و نبوّت پیامبر اسلام(ص) میدهد و هر یک را با صفات مناسب و پر معنایی همراه میسازد که به شهادت و گواهی او عمق میبخشد. در بخش سوّم از فریبندگی دنیا و وعدههای دروغینش به دنیا پرستان سخن میگوید. و سرانجام در بخش چهارم به همگان هشدار میدهد که گناهان، سبب زوال نعمتها میشود و هیچ ملتی گرفتار بدبختی نشدند جز به علت گناهانشان و به همین دلیل، همگان را به بازنگری در اعمالشان دعوت میکند تا از روشهای ناپسند دست بردارند و با اصلاح سیره عملی خود سعادتمند شوند[۱].
