خطبه ۱۸۷ نهج البلاغه

این مدخل زیرشاخهٔ بحث نهج البلاغه است. مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

این خطبه در واقع دو بخش دارد، در بخش اوّل، امام(ع) سخن از گروهی به میان آورده که در آینده برای دفاع از حق و نشر عدل و داد قیام می‌کنند، در زمانی که انواع مفاسد جهان را پر کرده و مردم سخت در فشار و گرفتاری هستند که تناسب با ظهور حضرت مهدی(ع) و یاران او دارد. در بخش دوم، اصحاب و یاران و مردم زمان خویش را نصیحت می‌کند که از فتنه‌ها بپرهیزند و از گرد پیشوای خود پراکنده نشوند و مراقب فتنه‌های شدیدتری باشند که در پیش روی آنهاست.

گفتنی است که مدائنی قسمت‌های دیگری را از این خطبه که مرحوم سید رضی ذکر نکرده است در کتاب خود با نام صفین آورده و در پایان آن می‌گوید: مردی از اهل بصره (هنگامی که پیش‌گویی‌های علی(ع) را با آن شرح و تفصیل شنید) به مردی از اهل کوفه که در کنار او نشسته بود، گفت: من گواهی می‌دهم که این مرد بر خدا و پیامبر دروغ می‌بندد. مردی که از اهل کوفه بود، به او گفت: از کجا فهمیدی؟ (ولی او جوابی نداد) سپس می‌افزاید: آن مرد کوفی می‌گوید به خدا قسم علی(ع) از منبر پایین نیامد مگر این که آن مرد بصری فلج شد و دست و پای او از کار افتاد. او را در محملی گذاشتند و به خانه‌اش بردند و در همان شب از دنیا رفت.

منابع

1. مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۸