خطبه ۲۳۷ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۲۳۷)
مقدمه
از کتاب تمام نهج البلاغه استفاده میشود که این خطبه بخشی از خطبه غرّاء است که از خطبههای عجیب و پرمحتوای امام محسوب میشود و آن را در زمانی بیان فرمود که جنازهای را تشییع میکرد، هنگامی که میّت را در لحد گذاردند، کسان او فریاد برداشتند و گریه کردند. امام(ع) این خطبه را برای حاضران ایراد فرمود. این خطبه در واقع از دو بخش تشکیل یافته است:
- در بخش اوّل سخن از سرعت در عمل و استفاده از فرصتهاست،؛ چراکه ممکن است مرگ انسان نابهنگام فرارسد و فرصتها از دست برود و باب توبه بسته شود.
- در بخش دوم دستوراتی برای مبارزه با هوای نفس و چگونگی استفاده از این فرصت زندگی دنیا میدهد و این خطبه در مجموع نسخه بسیار مفیدی برای رهروان راه سعادت است[۱].
