خطبه چهارم نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۴)
مقدمه
این خطبه چنان که در عنوان آن آمده، احتمالا بعد از ماجرای «جنگ جمل» و قتل «طلحه و زبیر» ایراد شده است و به طور طبیعی ناظر به پیامدهای این جنگ و درسهای عبرتی است که مسلمانان میبایست از آن بیاموزند. محورهای اصلی خطبه را در سه قسمت میتوان خلاصه کرد:
- تصریح به این واقعیّت که مردم در ظلمات و تاریکیها به وسیله اهل بیت پیامبر(ص) هدایت شدند و به مقامات عالی و اوج ترقّی رسیدند و به همین دلیل باید آماده باشند تا نصایح و اندرزهای آنها را به گوش جان بشنوند.
- اشاره به اینکه من پیشبینی پیمانشکنیها را میکردم، ولی نمیخواستم پردهها را کنار بزنم.
- در بخش آخر خطبه اشاره به این نکته میکند که امروز جای پردهپوشی نیست، واقعیّتها را باید گفت و گرنه بیم این میرود که توده مردم گمراه شوند و اگر من ترسی داشته باشم از همین جهت است نه از ناحیه خودم[۱].
