خطبه ۵۵ نهج البلاغه
مقدمه
تناسب مضمون این خطبه با خطبه قبل، نشان میدهد که هر دو بخشی از یک خطبه بوده و یا در زمانی نزدیک به هم ایراد شدهاند. «ابن ابی الحدید» در شرح نهج البلاغه خود در ذیل این خطبه مینویسد: هنگامی که امیر مؤمنان علی(ع) شریعه فرات را در اختیار گرفت و بزرگوارانه اجازه داد شامیان نیز از آن استفاده کنند تا شاید این محبّت و لطف و اجرای عدالت سبب شود که آنها تحت تأثیر قرار گرفته راه جنگ را رها کنند و به سوی صلح و پیوستن به امام(ع) بیایند، چند روزی گذشت که سکوت بر دو لشکر حاکم بود، نه امام(ع) رسولی به سوی معاویه میفرستاد و نه از سوی معاویه کسی خدمت امام(ع) میآمد و این امر سبب شد که اهل عراق از تأخیر فرمان جنگ با شامیان ناراحت شوند؛ لذا خدمت امام(ع) آمدند و عرض کردند: فرزندان و همسران خود را در کوفه تنها گذارده به اینجا آمدهایم تا مرزهای شام را وطن خود قرار دهیم! به ما اجازه دهید تا جنگ را آغاز کنیم؛ زیرا مردم حرفهایی میزنند. امام(ع) فرمود: چه میگویند؟ عرض کردند بعضی گمان میکنند شما از ترس جانتان اقدام به جنگ نمیکنید! و بعضی تصور میکنند که در اصل جنگ با شامیان و جواز شرعی آن تردید دارید! امام(ع) این خطبه جامع و کوتاه را در پاسخ به آنها ایراد فرمود[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۳، ص۳۰۵ ـ ۳۰۶.