خلده زرقی خزرجی انصاری

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی مدنی است[۱]. تنها آگاهی صحابه‌نگاران از او از طریق روایتی است که نوه‌اش عمر بن عبدالله بن خلده از پدرش از جدش نقل کرده که مضمون آن چنین است: رسول خدا(ص) به خلده فرمود: ای خلده، کسی را پیدا کن که بتواند شتر مرا بدوشد. مردی آمد. خلده گفت: نامت چیست؟ گفت: «حرب» (جنگ). گفت: برو. مرد دیگری آمد و خلده از نامش پرسید و او گفت: «یعیش» (زندگی). گفت: ای یعیش، شتر را بدوش[۲]. مشابه این روایت در «الموطأ مالک»[۳] و «سبل الهدی»[۴] آمده است و از این روایت برای جواز تفأل و نه تطیر و نیز واگذاری کارها به افرادی که اسامی نیکو دارند استفاده شده است[۵].[۶]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۲.
  2. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۲؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۱۸۵؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۲۸۸.
  3. مالک بن انس، کتاب الموطأ، ج۲، ص۹۷۳.
  4. شامی، سبل الهدی والرشاد، ج۴، ص۷۹.
  5. بنگرید: ابن عبدالبر، التمهید، ج۲۴، ص۷۱؛ مقریزی، إمتاع الأسماع، ج۲، ص۲۷۳ و ص۳۰۷؛ سهیلی، الروض الأنف، ج۱، ص۳۴۱.
  6. هدایت‌پناه، محمدرضا، مقاله «خلده زرقی خزرجی انصاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۵۰.