رافع بن عمیر تمیمی

آشنایی اجمالی

وی از قبیله بنی‌تمیم بود و در کوفه سکونت گزید^[۱]. به سبب آنکه او مردم را راهنمایی می‌کرد و در شب حرکت می‌‌داد و آنان را وادار می‌کرد بر ترس هجوم برند، لقب او را «دعموص الرمل»^[۲] یا «دعموص العرب»^[۳] گفته‌اند. وی درباره گرفتار شدن در بیابان و پناه بردن به بزرگ جنیان و آگاهی غیبی رسول خدا(ص) از این موضوع و ابتدای اسلام آوردنش، داستان مفصلی نقل کرده است^[۴]. به نظر می‌رسد همین روایت مستند صحابی دانستن وی باشد. گفته‌اند آیه ﴿وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌۭ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍۢ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًۭا﴾^[۵] درباره وی نازل شد^[۶] که ابن حجر^[۷] سند آن را ضعیف می‌داند.^[۸]

↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۸.
↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۸ و ج۵، ص۵۵۷.
↑ ابن کثیر، البدایة النهایه، ج۲، ص۴۱۹.
↑ ر.ک: ابن کثیر، البدایة النهایه، ج۲، ص۴۱۹؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۴، ص۳۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۸ و ج۵، ص۵۵۷.
↑ «و اینکه مردانی از آدمیان به مردانی از پریان پناه می‌بردند از این رو بر تباهکاری آنان (می) افزودند» سوره جن، آیه ۶.
↑ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۴، ص۳۱؛ سیوطی، الدرالمنثور، ج۶، ص۲۷۲.
↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۸.
↑ خانجانی، قاسم، مقاله «رافع بن عمیر تمیمی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۰۱.