ذبیان بن سعد اسدی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابن حجر[۱]، در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) از وی یاد کرده و می‌گوید: او زمان رسول خدا(ص) را درک کرد و وثیمه[۲] (در کتاب اخبار رده) به نقل از ابن اسحاق گفته است که او از کسانی بود که وقتی «طلیحة بن خویلد اسدی» در نجد ادعای پیامبری کرد، از او جدا شدند و به او گفتند: تو مردی کاهن هستی و ممکن است خطا کنی پس چیزی مانند قرآن برای ما بیاور وگرنه ما را رها کن. ابن فتحون[۳] نیز در استدراک خود (بر الاستیعاب) از وی یاد کرده است و من در نسخه‌ای از کتاب وثیمه دیده‌ام که نام وی را با «ظ»، ظبیان آورده‌اند.[۴]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۵۴.
  2. ابن فرات فارسی، م ۲۳۷.
  3. محمد بن خلف، م ۵۲۰.
  4. خانجانی، قاسم، مقاله «ذبيان بن سعد اسدی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۷۷-۲۷۸.