ذریح بن حارث بن ربیعه ثعلبی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابن حجر[۱]، در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) از وی یاد کرده و او را «پدر حتات» دانسته، سپس گفته است: مرزبانی در «معجم الشعراء» آورده است که حتات[۲] برای نبرد با پارسیان رهسپار شد، در حالی که پدرش پیر بود و رفتن او برایش سخت بود از این رو در رفتن او بی‌تابی کرد و شعری سرود. چون این اشعار به حتات رسید، با سرودن اشعاری به او پاسخ داد. وی چون شنید حتات کشته شده است نیز اشعاری در رثای او سرود. نام وی را «ردیح» نیز گفته‌اند[۳]. به نظر می‌رسد ابن حجر با توجه به سن پسرش، حتات که در فتوحات ایران شرکت داشته است، ذریح را صحابی دانسته باشد.[۴]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۵۴.
  2. یا بشر، ر.ک: مدخل بشر بن ردیح یا ذریح.
  3. ر.ک: ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۴۶۸.
  4. خانجانی، قاسم، مقاله «ذریح بن حارث بن ربیعه ثعلبی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۷۸.