آشنایی اجمالی

وی از جهینه تیره‌ای از قبیله قضاعه است. نسب وی را هلالی و طائی نیز گفته‌اند[۱]. عده‌ای ذوالغره را لقب یعیش جهنی دانسته‌اند[۲] و برخی نیز به جهت وجود سپیدی در صورت براء بن عازب، ذوالغره را لقب براء دانسته‌اند[۳]، در حالی که براء، نه جهنی است نه هلالی و نه طائی[۴]. تنها مستند صحابی بودن ذوالغره نقل حدیثی از اوست که در صحت آن تردید شده است[۵]. وی گوید: عربی نزد رسول خدا(ص) آمد و از نماز در محل نگهداری شتران و گوسفندان پرسید. آن حضرت نماز در محل نگهداری شتران را اجازه نداد، اما در محل نگهداری گوسفندان را جایز دانست[۶]. ابن حجر[۷] سند روایت را ضعیف دانسته است.[۸]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۶۹.
  2. ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۵، ص۲۸۲۰؛ ابن عبد البر، الاستیعاب، ج۴، ص۱۵۰.
  3. ابن ماکولا، الإکمال، ج۷، ص۱۴.
  4. ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۹.
  5. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۴۵.
  6. ابن ابی‌عاصم، الآحاد والمثانی، ج۵، ص۱۲۶؛ ابن معین، تاریخ، ج۱۴، ص۱۶.
  7. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۴۵.
  8. محمدی، رمضان، مقاله «ذوالغره جهنى»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۸۲.