ذکوان مولی رسول‌الله

آشنایی اجمالی

نام وی را «طهمان»، «مهران»^[۱]، «میمون»، «باذام»، «هرمز» و «کیسان»^[۲] نیز گفته‌اند. برخی منابع او را در شمار صحابه آورده^[۳] و از وابسته‌های شایسته رسول خدا(ص) دانسته‌اند^[۴]. به نظر می‌رسد مستند صحابی بودن وی روایتی است که بر اساس آن رسول خدا(ص) فرمود: «صدقه برای من و اهل بیت من حلال نیست» و «مولی (وابسته) هر قوم از آن قوم شمرده می‌شود»^[۵].^[۶]

منابع

خانجانی، قاسم، مقاله «ذكوان مولى رسول‌الله»، دانشنامه سیره نبوی ج۳

پانویس

↑ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۹؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۰.
↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۳۹.
↑ ابن حبان، کتاب الثقات، ج۳، ص۱۲۱ و از منابعی که خواهند امد.
↑ ابن حبان، مشاهیر علماء الأمصار، ص۵۳.
↑ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۴، ص۲۳۲؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۹؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۳۹.
↑ خانجانی، قاسم، مقاله «ذكوان مولى رسول‌الله»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۷۹-۲۸۰.

[1] ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۹؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۰.

[2] ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۳۹.

[3] ابن حبان، کتاب الثقات، ج۳، ص۱۲۱ و از منابعی که خواهند امد.

[4] ابن حبان، مشاهیر علماء الأمصار، ص۵۳.

[5] طبرانی، المعجم الکبیر، ج۴، ص۲۳۲؛ ابونعیم، معرفة الصحابه، ج۲، ص۱۰۲۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۴۹؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۰؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۳۹.

[6] خانجانی، قاسم، مقاله «ذكوان مولى رسول‌الله»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۷۹-۲۸۰.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]