ربیع بن ضبیع فزاری

آشنایی اجمالی

وی از تیره فزاره، از قبیله غطفان[۱] و فرزند ضبیع بن وهب بن بغیض بن مالک بود[۲]. برخی نسبت او را به خطا فراوی گفته‌اند[۳]. برخی نام پدرش را ضبع آورده‌اند[۴] که احتمال اشتباه نساخ یا تصحیف وجود دارد.

ربیع را از شاعران شمرده‌اند[۵]. ابن حجر[۶] در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) از او یاد کرده و به نقل از کتاب التیجان ابن هشام می‌گوید: او در سالمندی دچار اختلال حواس شده بود و هذیان می‌گفت، اسلام را درک کرد و نیز گفته‌اند که او سیصد یا چهارصد سال[۷] عمر کرد که شصت سال آن را در عهد اسلام گذراند و مسلمان نشد[۸]. همچنین به نقل از خودش، دویست سال را در فترت حضرت عیسی(ع) و شصت سال را در عهد جاهلیت و شصت سال دیگر را در عهد اسلام زندگی کرده است[۹]. درباره عمر طولانی او به این آیه تمسک کرده‌اند: ﴿وَلَبِثُوا۟ فِى كَهْفِهِمْ ثَلَـٰثَ مِا۟ئَةٍۢ سِنِينَ وَٱزْدَادُوا۟ تِسْعًۭا[۱۰] و اشعاری نیز از او آورده‌اند[۱۱].[۱۲]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۵۵.
  2. مفید، الفصول العشره، ص۹۵؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  3. یزدی حائری، الزام الناصب، ص۲۶۶.
  4. بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۱۵۴؛ ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۵۵.
  5. بلاذری، انساب الاشراف، ج۱۳، ص۱۵۴.
  6. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  7. بحرانی، منار الهدی، ص۶۳۰.
  8. ابوحاتم سجستانی، المعمرون والوصایا، ص۸.
  9. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  10. سوره کهف، آیه۲۵؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۶، ص۳۳۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۳۸.
  11. ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۹، ص۱۱۵ و ج۲۲، ص۱۲۴؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۶، ص۳۳۳؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  12. مرادی‌نسب، حسین، مقاله «ربیع بن ضبیع فزاری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۱۶-۳۱۷.