زرارة بن اوفی نخعی

آشنایی اجمالی

وی به قبیله نخع، از عرب جنوبی نسب می‌برد که در کوفه سکونت گزیدند[۱]. ابن ابی‌حاتم[۲] به نقل از پدرش وی را صحابی دانسته است. ابن عبدالبر[۳]، ابن اثیر[۴] و ابن حجر[۵] نیز تنها به همین خبر اشاره کرده‌اند. نمازی[۶] وی را از مجاهیل صحابه دانسته و به روایت او از رسول خدا(ص) درباره فضل قرآن اشاره کرده است. البته ابن حجر[۷] کنیه وی را «ابوعمرو» آورده و افزوده است که یک نفر دیگر به نام «زرارة بن اوفی» وجود دارد که قاضی بصره بوده و تابعی معروف و ثقه است. شاید براساس این نظر ابن حجر، تصور شود که این دو نفر می‌توانند یکی باشند، اما به چند دلیل چنین نیست؛ از جمله آنکه نسبت یکی «حرشی» و از «بنی حریش بن کعب» است[۸] در حالی که این زراره «نخعی» است و درگذشت «زراره حرشی» را به اختلاف در سال ۷۳[۹] یا ۱۰۶ یا ۱۰۸[۱۰] گفته‌اند، ولی زراره نخعی در زمان عثمان درگذشته است[۱۱].[۱۲]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. سمعانی، الانساب، ج۵، ص۴۷۳.
  2. ابن ابی‌حاتم، الجرح والتعدیل، ج۳، ص۶۰۳.
  3. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۹۴.
  4. ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۱۳.
  5. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۶۲.
  6. نمازی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ص۴۲۵.
  7. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۶۲.
  8. ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۱۰۹.
  9. ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۱۱۰.
  10. باجی، التعدیل والتجریح، ج۲، ص۶۳۱.
  11. ابن ابی‌حاتم، الجرح والتعدیل، ج۳، ص۶۰۳؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۹۴؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۱۳؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۶۲.
  12. خانجانی، قاسم، مقاله «زرارة بن اوفی نخعی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۸۵.