سریه سالم بن عمیر
سریه چیست؟
سَریّه به معنای شبانه راه پیمودن است. در اصطلاح تاریخ اسلام به دستهای از سپاهیان که از سوی حضرت محمد (ص) به عنوان هجوم بر دشمن، یا دفع تجاوز یا کسب اطلاعات نظامی اعزام میشدند و پیامبر شخصاً در آن عملیات شرکت نداشت، "سریّه" گفته میشد. جمع آن "سرایا" است. بر خلاف غزوهها که خود پیامبر در آن لشکرکشی و جنگ، حضور داشت. تعداد سریّههای پیامبر اسلام را تا حدود ۳۶ مورد نقل کردهاند[۱].
تاریخچه این سریه
ابوعفک پیرمردی از قبیله بنیعمرو بن عوف بود، هنگامی که رسول خدا(ص) به مدینه آمد، مردم را به دشمنی با پیامبر تشویق میکرد و اسلام نیاورد. وقتی نبی اکرم(ص) به بدر رفته و با پیروزی بازگشت، او حسد ورزیده و طغیان نمود و اشعاری در این باره سرود. سالم بن عمیر[۲] که از گریهکنندگان اصحاب رسول خدا محسوب میشد و از قبیله بنینجار بود، تعهد کرد که ابوعفک را کشته و یا خود کشته شود. هنگامی که ابوعفک در بیرون از خانه در تابستان، میان قبیله بنیعمرو بن عوف خوابیده بود شبانه آمد و با شمشیر بر او حمله کرد. ابوعفک فریاد برآورد و گروهی آمدند و او را به داخل منزلش برده و دفن کردند و گفتند: چه کسی او را کشت؟ به خدا سوگند، اگر قاتل او را بیابیم هرآینه او را به قتل میرسانیم. زن مسلمانی در مدح قاتل ابوعفک شعری گفت. این رخداد در ماه شوال، پس از جنگ بدر روی داد و بیست ماه بعد از هجرت بود[۳].[۴]
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگنامه دینی.
- ↑ او سالم بن عمیر بن ثابت است. در جنگ بدر، اُحد، خندق و دیگر جنگها با رسول خدا بود. او یکی از گریهکنندگان است و در زمان خلافت معاویة بن ابیسفیان از دنیا رفته است. (الاستیعاب، ج۲، ص۵۶۷).
- ↑ المغازی، ج۱، ص۱۷۴.
- ↑ نظری منفرد، علی، قصه هجرت، ص ۲۵۹.