مقدمه

«نجیّه» - که نام دیگرش: «حبیبه» و «مونسه» بوده[۱] - یکی از همسران امام کاظم(ع) است. او کنیزی اهل نوبه بوده[۲] که حسین بن علاء وی را به فرمان امام کاظم(ع) را برای ایشان خریده است. حسین بن علاء با زبان کنیز آشنا نبود و همین را بهانه کرده بود تا او را نخرد؛ ولی امام(ع) با زبان مادری او با وی سخن گفت و فرمود: «به زودی از او فرزندی به نام ابراهیم متولد می‌شود که در خانواده ما سخاوت‌مندتر، شجاع‌تر و عابدتر از او یافت نشود»[۳]. این «ابراهیم» نیای سیدمرتضی و سیدرضی است[۴]. البته این احتمال که «نجیه» همان «نجمه» باشد، دور از نظر نیست؛ چنان‌که در برخی منابع نام مادر امام رضا(ع) را که نجمه است، نجیّه نیز دانسته‌اند[۵].[۶]

منابع

پانویس

  1. سعید بن هبة الله راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۳۱۰-۳۱۱.
  2. محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۸، ص۳۰۷ (... أُمُّ وَلَدٍ نُوبِيَّةٌ اسْمُهَا نَجِيَّةٌ...).
  3. سعید بن هبة الله راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۳۱۰-۳۱۱.
  4. محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۸، ص۳۰۷ (فَإِبْرَاهِيمُ هَذَا هُوَ جَدُّ السَّيِّدِ الْمُرْتَضَى وَ الرَّضِيِّ...).
  5. شیخ صدوق، معانی الاخبار، ج۱، ص۱۶-۱۴؛ فضل بن حسن طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدی، ج۲، ص۴۱؛ علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج۲، ص۳۱۲.
  6. مقدسی، یدالله، سیره همسرداری امامان معصوم، ص ۱۹۸.