یکم ذی حجه: تفاوت میان نسخه‌ها

از این‌رو [[مادر]] حضرت ابراهیم، امیله، به هنگام درد زایمان رو به صحرا نهاد و فرزند خود [[ابراهیم]] را در غاری در بالای کوهی به دنیا آورد و تا سال‌ها او را در همان مکان مخفی نگه داشت<ref>تفسیر القمی، ج۱، ص۲۰۶؛ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۹.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۴.</ref>

[[کفعمی]] در «مصباح» می‌فرماید: {{متن حدیث|وَ فِيهِ وُلِدَ إِبْرَاهِيمُ‌{{ع}} وَ فِيهِ اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلاً}}<ref>کفعمی، المصباح (جنة الأمان الواقیة)، ص۵۱۴.</ref>؛ «در [[روز]] اول ماه [[ذیحجه]] ابراهیم به دنیا آمد و در همین روز [[خداوند]] او را به عنوان [[خلیل]] خود گرفت». [[شیخ طوسی]] هم در «مصباح المتهجد» به همین نظریه [[معتقد]] است<ref>مصباح المتهجد، ص۶۷۱.</ref>.

عنوان «[[خلیل الله]]» امتیازی است برای حضرت ابراهیم{{ع}} که در [[قرآن]] نیز به آن تصریح شده است: {{متن قرآن|وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلًا}}<ref>«و خداوند، ابراهیم را دوست (خود) گرفت» سوره نساء، آیه ۱۲۵.</ref>. خلیل به معانی مختلفی آمده است که هر کدام می‌تواند بر حضرت ابراهیم{{ع}} منطبق باشد.

البته [[خلت]] مرتبه‌ای از [[مراتب محبت]] است. [[محبت]] مراتبی هم دارد که [[ابراهیم خلیل]]{{ع}} به آن راه نیافته است و آن ویژه [[پیامبر اسلام]]{{صل}} است که با [[لقب]] «[[حبیب الله]]» از سوی [[خدای متعال]] ملقب گشته است.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۵.</ref>

[[تشرف]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} به [[مقام خلت]]، پس از [[نبوت]] [[حضرت]] بوده است. در [[روایات]] متعددی نیز تصریح شده که مقام خلت، پس از نبوت و [[رسالت]] و پیش از [[امامت]] وی بوده است. بنابراین، [[مقام]] و جایگاه امامت بسی فراتر از مقام خلت است. چنان‌که [[امام باقر]]{{ع}} در روایتی به مرتبه امامت که فوق همه مراتب است تصریح کرده و فرموده‌اند:

{{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا وَ اتَّخَذَهُ رَسُولًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَلِيلًا وَ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ إِمَاماً فَلَمَّا جَمَعَ لَهُ هَذِهِ الْأَشْيَاءَ وَ قَبَضَ يَدَهُ قَالَ لَهُ: يَا إِبْرَاهِيمُ {{متن قرآن|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}<ref>«من تو را پیشوای مردم می‌گمارم» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref> فَمِنْ عِظَمِهَا فِي عَيْنِ إِبْرَاهِيمَ{{ع}} قَالَ يَا رَبِّ {{متن قرآن|وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>}}<ref>الکافی، ج۱، ص۱۷۵؛ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۱۲.</ref>؛ [[خدای تعالی]] [[ابراهیم]]{{ع}} را ابتدا به [[بندگی]] پذیرفت، پیش از آن‌که او را به [[پیغمبری]] بپذیرد؛ و او را به پیغمبری پذیرفت، پیش از آن‌که به رسالتش گیرد؛ و به رسالتش گرفت، پیش از آن‌که خلیلش گیرد؛ و خلیلش گرفت، پیش از آن‌که امامش گیرد. و چون این [[مقامات]] را برایش فراهم نمود، - [[امام]] پنج انگشت خود را برای نمودن این پنج مقام جمع کرد - به ابراهیم{{ع}} گفت: «من تو را برای [[مردم]] امام قرار دادم!» از بس این [[مرتبت]] در چشم ابراهیم{{ع}} بزرگ آمد، گفت: «پروردگارا، و از [[فرزندان]] من هم امام قرار می‌دهی؟» [[خداوند]] فرمود: «[[پیمان]] من به [[ستمکاران]] نمی‌رسد».<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۱۸.</ref>

[[خداوند]] [[ابراهیم]] را [[خلیل]] خود گردانید و [[بشارت]] خلیل بودن را «[[ملک الموت]]» آورد، در حالی که به صورت [[جوانی]] خوشرو ظاهر شده و در [[لباس]] سفید پوشیده بود و چنان با طراوت بود که گویی از سرش آب و روغن می‌ریخت.

[[حضرت ابراهیم]]{{ع}} بسیار با [[غیرت]] بود. روزی از پی کاری بیرون رفت و در را بست. چون بازگشت و در را گشود، دید مردی در نهایت حسن و به منتها درجه [[جمال]]، میان [[خانه]] ایستاده است. غیرت آن [[حضرت]] به [[جوش]] آمد، به گونه‌ای که از جای به در رفت و سخت منقلب و ناراحت گردید. گفت: ای [[بنده]] [[خدا]] چه کسی تو را داخل خانه من نموده است؟ عرض کرد: خدای خانه مرا داخل خانه نموده است.

ازدواج این دو بزرگوار به [[امر الهی]]، از امتیازاتی است که [[پیامبر اعظم]]{{صل}} به آن [[افتخار]] می‌کردند. در این پیوند مبارک، [[فرشتگان]] [[آسمان]] در [[سرور]] و [[شادمانی]] و [[بهشتیان]] به [[زینت]] و [[زیور]] آراسته شده بودند.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۰.</ref>

درباره خواستگاران [[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} و خواستگاری [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} روایت‌های متفاوتی نقل شده است که به طور [[اجمال]] به یکی از آنها می‌پردازیم.

قبل از خواستگاری امیرالمؤمنین{{ع}}، [[عمرو]] [[ابوبکر]]، حضرت فاطمه را از [[پیامبر]] خواستگاری نموده بودند و هر دوی آنها پاسخی با این مضمون از پیامبر شنیده بودند که پیامبر{{صل}} درباره [[ازدواج حضرت فاطمه]]{{س}} [[منتظر]] [[وحی الهی]] است.

{{متن حدیث|لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لِفَاطِمَةَ{{س}} مَا كَانَ لَهَا كُفْؤٌ عَلَى الْأَرْضِ‌}}<ref>شیخ طوسی، الأمالی، ص۴۳؛ بحارالأنوار، ج۴۳، ص۹۷.</ref>؛ اگر [[خداوند متعال]] امیرالمؤمنین علی{{ع}} را [[خلق]] نمی‌کرد، در تمام [[زمین]] [[انسانی]] که هم‌طراز و [[شایسته]] همسری با [[حضرت فاطمه]]{{س}} باشد یافت نمی‌شد.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۰.</ref>

[[حضرت امیر]]{{ع}} می‌فرماید: رسول خدا{{صل}} فاطمه{{س}} را برای من [[تزویج]] نمود، آن‌گاه نزد من آمد و دستم را گرفت و فرمود: [[به نام خدا]] برخیز و بگو: {{متن حدیث|عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ‌، وَ ما شاءَ اللَّهُ‌، لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ‌}} سپس مرا آورد و نزد حضرت [[زهرای اطهر]]{{س}} نشانید، آن‌گاه فرمود:

{{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنَّهُمَا أَحَبُّ خَلْقِكَ إِلَيَّ فَأَحِبَّهُمَا، وَ بَارِكْ فِي ذُرِّيَّتِهِمَا، وَ اجْعَلْ عَلَيْهِمَا مِنْكَ حَافِظاً، وَ إِنِّي أُعِيذُهُمَا وَ ذُرِّيَّتَهُمَا بِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ}}؛ بار خدایا! اینان نزد من محبوب‌ترین [[خلق]] تو می‌باشند. تو ایشان را [[دوست]] داشته باش، و خیر و [[برکت]] به فرزندانشان عطا بفرما، ایشان را محفوظ بدار! پروردگارا! من ایشان و [[ذریه]] ایشان را از [[شر]] [[شیطان]] رجیم به تو می‌سپارم.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۲۲.</ref>

پس از [[خواستگاری]] و [[مراسم عقد]]، [[زمان]] آن رسید که علی{{ع}} برای آغاز [[زندگی]] جدید خود با [[حضرت فاطمه]]{{س}} وسایلی را فراهم کند. علی{{ع}} در آن زمان [[شمشیر]] و [[زره]] را به عنوان [[دارایی]] خود داشت که توسط آنها در [[راه خدا]] [[جهاد]] می‌کرد و شتری که در باغ‌های [[مدینه]] با آن کار می‌کرد تا از مهمانی [[انصار]] [[بی‌نیاز]] باشد.

[[پیامبر خدا]]{{صل}} پذیرفتند که علی{{ع}} زره خود را بفروشد و مبلغ آن را به عنوان بخشی از [[مهریه حضرت فاطمه]]{{س}} در [[اختیار]] [[پیامبر]] قرار دهد.