زمینهسازی غیبت در سیره معصوم: تفاوت میان نسخهها
←مخفی نگهداشتن علائم حمل و ولادت حضرت مهدی{{ع}}
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
آن حضرت در مورد دیگر، نامهای مشتمل بر برخی [[دستورها]] به یکی از وکلایش به نام [[حسین بن مختار]] در خارج از زندان ارسال کرد<ref>ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۱۲.</ref>. نمونه دیگر، نامه ابنواسطی به [[امام رضا]]{{ع}} و [[پرسش]] وی در مورد امام آتی است که در منابع مختلف به آن اشاره شده است<ref>علی بن عیسی اربلی، کشفالغمة، ج۳، ص۱۹۹؛ سعید بن هبةالله قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۳۷۲.</ref>. [[امام جواد]]{{ع}} در نامهای به [[ابراهیم بن محمد همدانی]]، وصول [[وجوه شرعی]] و [[اموال]] ارسالی را اعلام کرده و در مقابل، وی را از ارسال مقداری [[پول]] و [[لباس]] [[آگاه]] ساخت و در نامهای جداگانه به وی از [[وکالت]] او به جای [[یحیی بن عمران]] خبر داد<ref>ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، اختیار معرفةالرجال (رجال کشی)، ص۶۱۱؛ ابوجعفر محمد بن علی ابنشهر آشوب مازندرانی، مناقب آل ابیطالب،ج ۴، ص۳۹۷.</ref>. [[بدیهی]] است هرچه بر فضای [[اختناق]] و [[خفقان]] افزوده میشد، روش مکاتبه و [[نامهنگاری]] [[کارایی]] بیشتری مییافت<ref>شیخ صدوق در کتاب کمالالدین و تمامالنعمة باب خاصی در این باره گشوده است. در کتاب معادن الحکمة فی مکاتب الائمة{{عم}} اثر فرزند مرحوم فیض کاشانی نیز آماری از توقیعات و نامهها جمعآوری شده است.</ref>. | آن حضرت در مورد دیگر، نامهای مشتمل بر برخی [[دستورها]] به یکی از وکلایش به نام [[حسین بن مختار]] در خارج از زندان ارسال کرد<ref>ابوجعفر محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۱۲.</ref>. نمونه دیگر، نامه ابنواسطی به [[امام رضا]]{{ع}} و [[پرسش]] وی در مورد امام آتی است که در منابع مختلف به آن اشاره شده است<ref>علی بن عیسی اربلی، کشفالغمة، ج۳، ص۱۹۹؛ سعید بن هبةالله قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۳۷۲.</ref>. [[امام جواد]]{{ع}} در نامهای به [[ابراهیم بن محمد همدانی]]، وصول [[وجوه شرعی]] و [[اموال]] ارسالی را اعلام کرده و در مقابل، وی را از ارسال مقداری [[پول]] و [[لباس]] [[آگاه]] ساخت و در نامهای جداگانه به وی از [[وکالت]] او به جای [[یحیی بن عمران]] خبر داد<ref>ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، اختیار معرفةالرجال (رجال کشی)، ص۶۱۱؛ ابوجعفر محمد بن علی ابنشهر آشوب مازندرانی، مناقب آل ابیطالب،ج ۴، ص۳۹۷.</ref>. [[بدیهی]] است هرچه بر فضای [[اختناق]] و [[خفقان]] افزوده میشد، روش مکاتبه و [[نامهنگاری]] [[کارایی]] بیشتری مییافت<ref>شیخ صدوق در کتاب کمالالدین و تمامالنعمة باب خاصی در این باره گشوده است. در کتاب معادن الحکمة فی مکاتب الائمة{{عم}} اثر فرزند مرحوم فیض کاشانی نیز آماری از توقیعات و نامهها جمعآوری شده است.</ref>. | ||
=== | === مخفی نگهداشتن علائم حمل و ولادت حضرت مهدی{{ع}} === | ||
پنهان نگهداشتن علائم حمل و [[تولد حضرت مهدی]]{{ع}} از آخرین نشانههای نزدیک شدن به [[عصر غیبت]] است. پس از [[ولادت آخرین پیشوای معصوم]]، تنها برخی از [[اصحاب]] بسیار نزدیک [[امام حسن عسکری]]{{ع}} از این امر اطلاع یافتند. هرچند این مسئله به [[دلیل]] جوّ بسته [[سیاسی]] آن عصر و به لحاظ مسائل [[امنیتی]] انجام شد، اما مقدمهای برای ورود به عصر غیبت و [[آمادهسازی]] [[ذهن]] [[شیعیان]] برای مواجهه با [[امام غایب]] نیز به حساب میآمد و البته این موضوع در رابطه با [[انبیای سلف]] نیز بدون سابقه نبوده است. چنان که [[مادر]] [[حضرت ابراهیم]] نیز در هنگام [[تولد]] فرزندش نشانهای از حمل نداشت و یا [[مادر]] [[حضرت]] [[موسی]]{{ع}} فرزندش را مخفیانه به [[دنیا]] آورد و بر اساس [[الهام الهی]] او را در تابوتی نهاده و بر امواج [[رود نیل]] سپرد.... در هر صورت این [[اقدام]] جدا از ملاحظات امنیتی، سیاستی بود که شیعیان را برای پذیرش [[غیبت]] پیشوای دوازدهم - در زمانی که هنوز [[امام یازدهم]] حضور داشت - آماده میساخت. شیعیان بهویژه [[خواص]]، از یکسو به تولد [[امام]] بعدی [[یقین]] یافتند و از سوی دیگر، دانستند بنا به مصالحی، علائم حمل و تولد آن امام آشکار نیست. یعنی باید [[معتقد]] به امامی باشند که برخلاف [[امامان]] پیشین، وجودش عیان و آشکار نخواهد بود. | پنهان نگهداشتن علائم حمل و [[تولد حضرت مهدی]]{{ع}} از آخرین نشانههای نزدیک شدن به [[عصر غیبت]] است. پس از [[ولادت آخرین پیشوای معصوم]]، تنها برخی از [[اصحاب]] بسیار نزدیک [[امام حسن عسکری]]{{ع}} از این امر اطلاع یافتند. هرچند این مسئله به [[دلیل]] جوّ بسته [[سیاسی]] آن عصر و به لحاظ مسائل [[امنیتی]] انجام شد، اما مقدمهای برای ورود به عصر غیبت و [[آمادهسازی]] [[ذهن]] [[شیعیان]] برای مواجهه با [[امام غایب]] نیز به حساب میآمد و البته این موضوع در رابطه با [[انبیای سلف]] نیز بدون سابقه نبوده است. چنان که [[مادر]] [[حضرت ابراهیم]] نیز در هنگام [[تولد]] فرزندش نشانهای از حمل نداشت و یا [[مادر]] [[حضرت]] [[موسی]]{{ع}} فرزندش را مخفیانه به [[دنیا]] آورد و بر اساس [[الهام الهی]] او را در تابوتی نهاده و بر امواج [[رود نیل]] سپرد.... در هر صورت این [[اقدام]] جدا از ملاحظات امنیتی، سیاستی بود که شیعیان را برای پذیرش [[غیبت]] پیشوای دوازدهم - در زمانی که هنوز [[امام یازدهم]] حضور داشت - آماده میساخت. شیعیان بهویژه [[خواص]]، از یکسو به تولد [[امام]] بعدی [[یقین]] یافتند و از سوی دیگر، دانستند بنا به مصالحی، علائم حمل و تولد آن امام آشکار نیست. یعنی باید [[معتقد]] به امامی باشند که برخلاف [[امامان]] پیشین، وجودش عیان و آشکار نخواهد بود. | ||