بحث:امانت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''امانت''' ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:

 

* [[امانت در قرآن]]

* [[امانت در حدیث]]

* [[امانت بودن معصوم]] (زیرشاخهٔ [[صفات معصوم]])

* [[امین بودن معصوم]] (زیرشاخهٔ [[صفات معصوم]])

* [[مقام امانت الهی]] (زیرشاخهٔ [[مقام معصوم]])

* [[مقام امین الله]] (زیرشاخهٔ [[مقام معصوم]])

 

{{ابهام‌زدایی}}

واژه «امانت»، ضد «خیانت»، مصدر و از ریشه «أمن» به معنای آرامش قلب استامین، به کسی گفته می‌شود که دل، در سپردن چیزی به او احساسِ آرامش کند همچنین به چیزی که سپرده شده نیز «امانت» اطلاق می‌گردد ابن فارس، در معنای «أمَنَ» می‌گوید: الهمزة و المیم و النون أصلان متقاربان: أحدهما الأمانة التی ضدّ الخیانة، و معناها سکون القلب، و الآخر التصدیق<ref>معجم مقاییس اللغة: ج ۱، ص ۱۳۳، مادّه «أمن».</ref> همزه و میم و نون، دو اصل [معناییِ] نزدیک به هم دارد: یکی امانت که ضدّ خیانت و به معنای آرامش دل است، و دیگری گواهی دادنراغب اصفهانی نیز در تبیین معنای «أمَنَ» آورده است: أصل الأمن طمأنینة النفس و زوال الخوف، و الأمن و الأمانة و الأمان فی الأصل مصادر، و یجعل الأمان تارةً إسما للحالة التی یکون علیها الإنسان فی الأمن، و تارة اسما لما یؤمن علیه الإنسان<ref>مفردات ألفاظ القرآن: ص ۹۰.</ref> ریشه «أمن»، آرامشِ خاطر و رفع نگرانی است. امن و امانت و امان، در اصل، مصدر هستند و امان، گاهی اسم حالتی است که انسان در آن حالت، آرام است، و گاهی هم اسم چیزی است که انسان با آن، آرامش می‌یابد.

 

فرهنگ سازی امانتداری در جامعه، نیازمند برنامه ریزی دقیق و همه جانبه در جهت اقدامات زیر است:  

#علاقه خداوند متعال و پیامبر{{صل}} به شخص امین؛  

از نظر اسلام، عرصه امانت، بسیار گسترده است و هر نعمتی که خداوند متعال به انسان داده، و هر کار و مسئولیتی که به او واگذار شده، در حقیقت، امانتی است که به او سپرده شده استبنا بر این، آیاتی که مردم را به رعایتِ امانت، ترغیب می‌کنند، شامل همه عرصه های امانت می‌گرددعرصه های امانت بر پایه جمع بندی ای که در فصل چهارم شده، عبارت است از:  

*انسان، در میان همه موجودات، بزرگ ترین امانتدار خداوند منّان استاو امانتی را به دوش می‌کشد که آسمان ها و زمین و کوه ها از حمل آن ناتوان بودند: «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَن یَحْمِلْنَهَا وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا وَ حَمَلَهَا الْاءِنسَانُ إِنَّهُ کَانَ ظَلُومًا جَهُولًا<ref>احزاب: آیه ۷۲.</ref> ما امانت را به آسمان ها و زمین و کوه ها عرضه کردیم و آنها از قبول آن خودداری کردند و از آن بیمناک شدند، و[لی] انسان آن را پذیرفت او ستمگر و نادان بود حافظ شیرازی، مضمون این آیه را به زبان شعر، چنین بیان می‌کند: آسمان، بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نام من دیوانه زدند بار گران قدر امانتی که انسان، تاب تحمّل آن را دارد و موجودات دیگر ندارند، مسئولیتی است که استعداد تکامل اختیاری و رسیدن به مقام خلیفةاللّهی بر عهده او می‌نهدآنچه از ابزار و امکانات مادّی و معنوی به انسان داده شده است، همه و همه، اجزای همان مقامی است که بار این امانت را بر دوش وی می‌گذارد، و اگر انسانی شکوفا شد و این بار امانت را به مقصد رساند، خود نیز تبدیل به امانت ارزشمند دیگری برای جامعه بشری می‌گردد که به وسیله او انواع بلاها از مردم، دفع می‌گردند<ref>رک: ص ۴۳۰ ح ۱۹۴.</ref> بنابراین، تفسیر «امانتی که توان تحمل آن در نظام آفرینش، ویژه انسان است»، به: ولایت یا نماز و یا سایر آنچه خداوند متعال برای شکوفاییِ انسان در اختیار او قرار داده، در واقع، اشاره به بخشی از زمینه تکامل اختیاری انسان است و این تفاسیر، منافاتی با یکدیگر ندارند  

فصل ششم، ویژه تبیین آداب سپردن امانت استدر این فصل، توضیح داده شده که چه کسانی برای سپردن امانت به آنان، صلاحیت دارند و چه کسانی فاقد صلاحیت هستنداز نگاه احادیث اسلامی، مهم ترین نکته در احراز صلاحیت امانتداری، پَروا داشتن از عقوبت الهی، و مهم ترین آفت امانتداری، بی‌اعتقادی به خدا و آلودگی های اخلاقی (بویژه اعتیاد به مشروبات الکلی) است.