دین در عصر ظهور: تفاوت میان نسخه‌ها

دین در عصر ظهور (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۶

۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲

جز

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

دیداریویکی‌متن

HeydariBot

۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش

@@ خط ۵: / خط ۵: @@
 *وی با ایجاد شرایط مناسب و از بین بردن موانع، همگان را به اندیشیدن در نشانه‏‌های الهی واخواهد داشت. و حاصل این اندیشیدن به مبدأ و [[معاد]]، ارمغانی جز [[پرستش]] حقیقی [[خداوند]] سبحانه و تعالی نخواهد داشت.
 *روشن است که با فراهم شدن تمام شرایط و رفع تمام موانع، آن کسی که سر [[تسلیم]] برابر [[حقیقت]] فرود نیاورد، کسی نیست مگر انسانی گستاخ و طغیان‌گر که با تمام قامت برابر [[حق]] به مقابله [[ایستاده]] است و بدون [[شک]] در چنان شرایطی، آن [[امام]] همام او را برنخواهد تابید؛ از این رو است که [[روایات]] فراوانی یگانه [[دین]] مورد پذیرش در [[عصر ظهور]] را، همانا "[[دین اسلام]]" دانسته، می‌‏گوید در [[عصر ظهور]]، ندای [[توحید]] در سراسر [[گیتی]] حکم‏ فرما خواهد شد. [[امام حسین]]{{ع}} در [[وصف]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ می‌‏فرماید: "[[خداوند]]، به وسیله او [[دین حق]] را بر تمام [[ادیان]] [[ظهور]] می‏‌بخشد؛ اگر چه [[مشرکان]] آن را نپسندند"<ref> {{عربی|" وَ يُظْهِرُ بِهِ‏ دِينَ‏ الْحَقِ‏ عَلَى‏ الدِّينِ‏ كُلِّهِ‏ وَ لَوْ كَرِهَ‏ الْمُشْرِكُون‏‏‏‏‏ ‏‏‏"}}، [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۳۱۷، ح ۳</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} نیز فرمود: "در آن هنگام که [[قائم]] [[قیام]] کند، هیچ سرزمینی باقی نخواهد ماند، مگر این‏که [[شهادت]] به [[توحید]] و [[نبوت]] در آن ندا داده خواهد شد<ref> {{عربی|" إذا قام القائم {{ع}} لا يبقى‏ ارض‏ الا نودي‏ فيها بشهادة ان‏ لا اله‏ الا الله‏ و ان‏ محمدا رسول‏ الله‏‏‏‏‏‏ ‏‏‏"}}، تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۱۸۳، ۸۱؛ ر. ک: [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۲۵۴، ح ۴</ref>.
+* [[امام صادق]]{{ع}} نیز فرمود: "در آن هنگام که [[قائم]] [[قیام]] کند، هیچ سرزمینی باقی نخواهد ماند، مگر این‏که [[شهادت]] به [[توحید]] و [[نبوت]] در آن ندا داده خواهد شد<ref> {{عربی|" إذا قام القائم {{ع}} لا يبقى‏ ارض‏ الا نودي‏ فيها بشهادة ان‏ لا اله‏ الا الله‏ و ان‏ محمدا رسول‏ الله‏‏‏‏‏‏ ‏‏‏"}}، تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۱۸۳، ۸۱؛ ر. ک: [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۱، ص ۲۵۴، ح ۴</ref>.
 ===دستور العمل‌‏های نوین در عصر ظهور===
 *از ظاهر برخی روایت‏‌ها این انگاره حاصل می‌‏شود که آن حضرت، [[آیین]] و روش جدیدی خواهد آورد. و این پرسش پیش می‌‏آید که با توجه به این‏که [[قرآن کریم]] کتاب جاودان الهی است و [[اسلام]] [[آیین]] ابدی، چگونه [[امام مهدی]]{{ع}} آیینی جدید و کتابی تازه برای [[بشریت]] به ارمغان می‏‌آورد؟
 *پاسخ این‏که او تحکیم‌‏بخش [[دین اسلام]] و گسترنده قانون [[قرآن]] در سراسر [[گیتی]] است؛ پس ناگزیر باید [[اسلام]] و آموزه‌‏های [[قرآن]] را به اجتماعات بشری عرضه کند و مردمان را به پذیرش و باور اصول و [[فروع]] آن فراخواند. [[آیین]] نو و [[کتاب جدید]] "[[دستور]] العمل" و برنامه و راه و روش تازه و دیگر تعبیرهایی از این دست که در [[احادیث]] رسیده‏<ref>ر. ک: نعمانی، الغیبة، ص ۳۲۲، ح ۵، ص ۳۲۰، ح ۱؛ شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۴؛ اربلی، کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۶۵</ref>، برای [[تبیین]] مسائلی است:
 #در گذشته بنا به عللی [[احکام]] و [[معارف]] فراوانی از مجموعه [[فرهنگ]] [[اسلام]]، [[تبیین]] نگشته یا متناسب با سطح [[فرهنگ]] و [[فکر]] اجتماع گذشته نبوده است یا زمینه عملی آن‏ها وجود نداشته است. بازگویی چنین [[معارف]] و مسائلی، بی‏گمان برای [[جامعه اسلامی]] ناشناخته خواهد بود. چون [[امام مهدی]]{{ع}} این آموزه‏‌ها را از ظاهر و [[باطن]] [[قرآن کریم]] [[استنباط]] می‏‌کرده و به [[مردم]] می‌‏آموزد، برای آنان تازگی دارد و [[آیین]] نو و [[کتاب جدید]] انگاشته می‏‌شود.
-#[[معارف]] و احکامی از [[قرآن کریم]] و [[اسلام]] فراموش شده و از یادها رفته است؛ به گونه‌‏ای که در [[جامعه اسلامی]] ناآشنا و برای [[مسلمانان]] ناشناخته است. طرح این مسائل نیز کتاب و [[آیین]] نو پنداشته می‌‏شود.
+# [[معارف]] و احکامی از [[قرآن کریم]] و [[اسلام]] فراموش شده و از یادها رفته است؛ به گونه‌‏ای که در [[جامعه اسلامی]] ناآشنا و برای [[مسلمانان]] ناشناخته است. طرح این مسائل نیز کتاب و [[آیین]] نو پنداشته می‌‏شود.
 #اصول و [[احکام]] فراوانی دچار [[تحریف]] و دگرگونی معنوی یا موضعی گشته است و [[امام]]{{ع}} آن‏ها را - چنان که در [[اسلام]] اصیل بوده است - دیگر باره مطرح می‌‏سازد و [[تحریف]] و انحراف‌‏های روی داده را روشن می‏‌کند و مفهوم [[حکم]] یا [[جایگاه]] آن را مشخص می‏‌سازد. این، با طرز تلقی و برداشت عمومی [[مردم]] و برخی از [[علما]] سازگاری ندارد؛ از این رو برنامه جدید و راه و روش تازه حساب می‌‏شود.
 *بنابراین بیشترین مسائلی را که‏ [[امام]] بدان توجه خواهد کرد و برای [[جامعه اسلامی]] تازه و جدید جلوه می‌‏کند و ناشناخته و ناآشنا می‌‏نماید، مسائل مربوط به [[عدالت اجتماعی]] و امور مالی و معیشتی است؛ یعنی، موضوعی که [[انسان]] سخت به آن نیازمند بوده و بدان نرسیده است.
@@ خط ۱۶: / خط ۱۶: @@
 *برای مثال [[امام مهدی|امام موعود]]{{ع}} به موضوع [[مساوات]] اسلامی شکل قانونی و الزامی می‌‏دهد؛ چنان‏که [[اسحاق بن عمّار]] می‌‏گوید: نزد [[امام صادق]]{{ع}} بودم. آن حضرت از تساوی [[مردم]] با یکدیگر و حقی که هرکس بر دیگران دارد، [[سخن]] گفت. من سخت در شگفت شدم. فرمود: "این، هنگام رستاخیز [[قائم]] ما است که در آن روزگار، [[واجب]] همگانی است که به یکدیگر وسایل رسانند و نیرو بخشند"<ref> {{عربی|" إِنَّمَا ذَلِكَ‏ إِذَا قَامَ‏ قَائِمُنَا وَجَبَ‏ عَلَيْهِمْ‏ أَنْ‏ يُجَهِّزُوا إِخْوَانَهُمْ‏ وَ أَنْ‏ يُقَوُّوهُمْ‏"}}، شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۱۲۰، ص ۲۶</ref>.
 *این موضوع، در بسیاری دیگر از آموزه‌‏های اسلامی آمده است؛ ولی به نام [[احادیث]] [[اخلاقی]] کنار گذاشته شده و در [[فقه]] مطرح نگشته و در برنامه‏‌های الزامی حکومت‌‏ها و اجتماعات اسلامی به صورت اصل و قانون تثبیت نشده است! روشن است که چون این آموزه‌‏ها عملی شود، به صورت احکامی جدید جلوه می‌‏کند و ...
-*[[امام مهدی]]{{ع}} از طواف مستحب با وجود کثرت طواف [[واجب]]، منع می‌‏کند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۴۲۷؛ شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۵۲۵</ref>، مساجد و معابد مجلل و تزیین یافته [[شهرها]] و آبادی‌‏ها را خراب می‌‏کند و همه زواید و تشریفات و کاشی‌‏کاری‌‏ها و گنبدها و گلدسته‌‏ها و زیورهای آن‏ها را می‌‏پیراید و بودجه آن‏ها را برای [[رفاه]] حال انسان‏‌ها صرف می‌‏کند. مساجد و معابد را ساده و بی‌‏آرایش و بی‏‌آلایش می‌‏سازد و ... <ref>  ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۲۰۶، ح ۱۷۵؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۲۶۴؛ قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج ۱، ص ۴۵۳، ح ۳۹</ref>.
+* [[امام مهدی]]{{ع}} از طواف مستحب با وجود کثرت طواف [[واجب]]، منع می‌‏کند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۴، ص ۴۲۷؛ شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ج ۲، ص ۵۲۵</ref>، مساجد و معابد مجلل و تزیین یافته [[شهرها]] و آبادی‌‏ها را خراب می‌‏کند و همه زواید و تشریفات و کاشی‌‏کاری‌‏ها و گنبدها و گلدسته‌‏ها و زیورهای آن‏ها را می‌‏پیراید و بودجه آن‏ها را برای [[رفاه]] حال انسان‏‌ها صرف می‌‏کند. مساجد و معابد را ساده و بی‌‏آرایش و بی‏‌آلایش می‌‏سازد و ... <ref>  ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۲۰۶، ح ۱۷۵؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۲۶۴؛ قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج ۱، ص ۴۵۳، ح ۳۹</ref>.
-*[[امام مهدی]]{{ع}} سود در مبادلات بازرگانی و داد وستدها را برمی‏‌دارد و مردمان را [[مأمور]] می‏‌کند که هر کس به صورت خدمت‌گزاری نسبت به [[جامعه]] کار کند و در برابر کالای عرضه شده سودی نگیرد. و خود نیازهای خود را همین‏‌سان از دیگران تأمین می‌‏کند<ref>  ر. ک: شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۳۱۳؛ شیخ طوسی، التهذیب، ج ۷، ص ۱۷۸( بنابراین سازوکار اقتصادی در آن زمان به طور کامل با پیش از آن متفاوت خواهد بود)</ref>.
+* [[امام مهدی]]{{ع}} سود در مبادلات بازرگانی و داد وستدها را برمی‏‌دارد و مردمان را [[مأمور]] می‏‌کند که هر کس به صورت خدمت‌گزاری نسبت به [[جامعه]] کار کند و در برابر کالای عرضه شده سودی نگیرد. و خود نیازهای خود را همین‏‌سان از دیگران تأمین می‌‏کند<ref>  ر. ک: شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۳۱۳؛ شیخ طوسی، التهذیب، ج ۷، ص ۱۷۸(بنابراین سازوکار اقتصادی در آن زمان به طور کامل با پیش از آن متفاوت خواهد بود)</ref>.
-*[[امام مهدی]]{{ع}} بر بیشتر [[تفسیر]] و تأویل‌‏هایی که در [[قرآن کریم]] و [[احادیث]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} صورت گرفته است، خط بطلان می‌‏کشد و آرا و اندیشه‏‌ها را پیرو [[قرآن]] می‌‏سازد و در چارچوب‌‏های قرآنی می‌‏آورد<ref>ر. ک: سید رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱۳۸</ref>.
+* [[امام مهدی]]{{ع}} بر بیشتر [[تفسیر]] و تأویل‌‏هایی که در [[قرآن کریم]] و [[احادیث]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} صورت گرفته است، خط بطلان می‌‏کشد و آرا و اندیشه‏‌ها را پیرو [[قرآن]] می‌‏سازد و در چارچوب‌‏های قرآنی می‌‏آورد<ref>ر. ک: سید رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱۳۸</ref>.
 *و بدین‌سان [[امام]]، مسائل و [[معارف]] و [[احکام]] جدیدی را مطرح می‌‏کند که برای [[مردم]] ناشناخته است و آن‏ها را [[آیین جدید]] و کتاب تازه می‏ان‌گارند و گه‌‏گاه با [[امام]] بر سر این مسائل درگیر نیز می‌‏شوند، و در این صورت [[جنگ]] با خودی و [[جامعه اسلامی]] رخ می‌‏دهد<ref>  محمد حکیمی، عصر زندگی، ص ۱۷۵- ۱۷۹</ref>.
 *فرازهایی از [[دعای ندبه]] از این چگونگی، پرده برداشته، می‌‏گوید: "کجا است آن کسی که برای تجدید و زنده کردن فرایض و سنن [[آیین اسلام]] که محو و فراموش شده‏ [[ذخیره]] شده است؟ کجا است آن کسی که برای برگرداندن حقایق‏ ملّت و [[شریعت]] [[دین]] مقدّس [[اسلام]] [[برگزیده]] شده است؟ کجا است آن‏که برای زنده کردن [[کتاب آسمانی]] [[قرآن]] و حدودش مورد [[امید]] و آرزوست؟ کجا است زنده‌‏کننده نشانه‌‏های [[دین]] و اهل آن؟ .... <ref> {{عربی|" أَيْنَ‏ الْمُدَّخَرُ لِتَجْدِيدِ الْفَرَائِضِ‏ وَ السُّنَنِ‏، أَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لِإِعَادَةِ الْمِلَّةِ وَ الشَّرِيعَةِ، أَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لِإِحْيَاءِ الْكِتَابِ وَ حُدُودِهِ، أَيْنَ مُحْيِي مَعَالِمِ الدِّينِ وَ أَهْلِه‏‏"}}، سیّد بن طاوس، اقبال الاعمال، ص ۵۰۴</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۳۲ - ۲۳۵.</ref>.