موعظه در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} ') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = موعظه | | موضوع مرتبط = موعظه | ||
| خط ۱۹: | خط ۱۸: | ||
انسان نباید به گونهای [[ناپسند]] عمل کند تا مایه [[عبرت]] و [[پند]] دیگران باشد؛ از اینرو [[امام]] به ما میآموزد که از خدای خویش بخواهیم ما را باز دارد از اینکه با غوطهور شدن گناهان و بیخبری به چنین [[عاقبت]] [[شومی]] دچار شویم: «ای خداوند، مرا در وادی [[عصیان]] سرگشته رها مکن و تا زندهام در ورطه [[سهو]] و بی خبریام وامگذار و مرا به حالی میفکن که دیگران از من پند گیرند تا سبب عبرت همگان شوم یا کسی در من بنگرد و [[گمراه]] شود»<ref>نیایش چهلوهفتم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زینالعابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، ۱۳۷۵، تهران، نشر سروش؛ غررالحکم، عبدالواحد تمیمی آمدی، ۱۳۶۶ ش، قم، دفتر تبلیغات اسلامی؛ فرهنگ فارسی، محمد متین، ۱۳۶۵، تهران، امیرکبیر؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ کافی، کلینی، محمدبن یعقوب، ۱۳۶۷، تهران، اسلامیة؛ لغت نامه، علی اکبر دهخدا، ۱۳۶۷، تهران، نشر دانشگاه تهران؛ نهج البلاغه، سیدرضی، ۱۴۱۴ ق، قم، نشر هجرت.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایستهنژاد|شایستهنژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «موعظه»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۳۱.</ref> | انسان نباید به گونهای [[ناپسند]] عمل کند تا مایه [[عبرت]] و [[پند]] دیگران باشد؛ از اینرو [[امام]] به ما میآموزد که از خدای خویش بخواهیم ما را باز دارد از اینکه با غوطهور شدن گناهان و بیخبری به چنین [[عاقبت]] [[شومی]] دچار شویم: «ای خداوند، مرا در وادی [[عصیان]] سرگشته رها مکن و تا زندهام در ورطه [[سهو]] و بی خبریام وامگذار و مرا به حالی میفکن که دیگران از من پند گیرند تا سبب عبرت همگان شوم یا کسی در من بنگرد و [[گمراه]] شود»<ref>نیایش چهلوهفتم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زینالعابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، ۱۳۷۵، تهران، نشر سروش؛ غررالحکم، عبدالواحد تمیمی آمدی، ۱۳۶۶ ش، قم، دفتر تبلیغات اسلامی؛ فرهنگ فارسی، محمد متین، ۱۳۶۵، تهران، امیرکبیر؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ کافی، کلینی، محمدبن یعقوب، ۱۳۶۷، تهران، اسلامیة؛ لغت نامه، علی اکبر دهخدا، ۱۳۶۷، تهران، نشر دانشگاه تهران؛ نهج البلاغه، سیدرضی، ۱۴۱۴ ق، قم، نشر هجرت.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایستهنژاد|شایستهنژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «موعظه»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۳۱.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۳۱: | خط ۲۸: | ||
[[رده:موعظه]] | [[رده:موعظه]] | ||