نقش زنان در قیام امام حسین در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[شناخت]] و تحلیل عملکرد [[زنان]] [[عاشورایی]] می‌تواند معیار و مقیاسی برای محک زدن قابلیت‌های خودمان در [[همراهی با امام]] و [[اهل بیت]] {{عم}} باشد؛ به این معنا که اگر ما در آن [[زمان]] بودیم، آیا همانند آنان با اهل بیت [[همراهی]] و از آنان [[دفاع]] می‌‌کردیم؟ در این صورت می‌‌توانیم در یابیم که اگر در زمان [[حضور حضرت مهدی]] {{ع}}زنده باشیم در آن [[روز]] جزء زنانی خواهیم بود که در کنار آن [[حضرت]] قرار دارند یا در برابر او؟

== [[بصیرت]] در [[دین]] ==

[[بصیرت]] و [[روشن بینی]] یکی از ویژگی‌های برجسته زنان عاشورایی بود. شناخت آنان از دین، [[امام]] و [[حجت خدا]] و [[دوست]] و [[دشمن]] بیان گر بصیرت آنان بود؛ لذا اندک بودن همراهان و [[سختی‌ها]] و [[مشکلات]]، آنان را از ادامه راه باز نداشت. بدون تردید در [[زمان قیام]] امام صدها هزار از مردان و زنان ادعای [[مسلمانی]] داشتند و از حرکت آن حضرت نیز با خبر بودند، ولی این [[هنر]] زنان و مردان عاشورایی بود که به ندای امام پاسخ گفتند و بصیرت خود را در میدان عمل ثابت و به نمایش گذاشتند. [[تشویق]] [[همسران]] و [[فرزندان]] دلیل بر قوت [[ایمان]] و [[بصیرت دینی]] این زنان عاشورایی است. [[مادر]] است و [[دنیایی]] از [[عاطفه]] و [[احساسات]]، ولی در [[راه خدا]] [[احساس]] و عاطفه را نادیده می‌گیرد. مادر [[وهب]] با این که پسرش تازه داماد است و تنها هفده روز از عروسی‌اش گذشته است [[خدا]] را [[سپاس]] می‌گوید که فرزندش در راه [[امام حسین]] {{ع}} [[شهید]] شده است. این وضع را در باره [[همسر]] [[مسلم بن عوسجه]] با فرزندش و در خصوص مادر [[عمرو بن جناده]] و برخی دیگر از زنان عاشورایی نیز می‌بینیم.

== [[عشق به اهل بیت]] {{عم}} ==

یکی از [[وظایف مسلمانان]] [[معرفت]] به [[مقام اهل بیت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و [[دوستی]] و [[همراهی]] با آنان است. این مطلب آن قدر اهمیت دارد که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«این همان ابگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>

عشق به [[اهل بیت]] از ویژگی‌هایی بود که در تک تک [[زنان]] [[عاشورایی]] وجود داشت و آنچه آنان را از دیگر زنان ممتاز کرده بود معرفت آنان به [[مقام امامت]] و [[ولایت]] و [[عشق]] آنان به [[امام حسین]] {{ع}} بود. این مطلب را می‌‌توان از سخنان و عملکرد آنان به خوبی فهمید.

== [[تشویق]] [[همسران]] و [[فرزندان]] به [[یاری امام]] {{ع}} ==

== [[همراهی]] و همگامی با [[اهل بیت]] {{عم}} ==

پس از اشاره به حضور پر [[افتخار]] زنان در [[کربلا]]، می‌‌بینیم که امام حسین {{ع}} [[یاران]] خود را مرخص کردند و درباره زنان فرمودند: هر کس [[خانواده]] خود را همراه آورده همین امشب او را به جای امنی برساند؛ چراکه فردا مردان کشته و اهل بیت من [[اسیر]] می‌شوند. زنان در گفت وگو با همسران خود خواستار ماندن و [[مواسات]] با [[خاندان]] [[حسینی]] شدند و بامنطق [[قوی]] خود همسران خود را نیز قانع کردند و گفتند: همان‌گونه که مردان با امام همراهی دارند، زنان نیز می‌خواهند با اهل بیت امام هم راهی و هم گامی داشته باشند.

== [[شجاعت]] و [[شهامت]] زنان عاشورایی ==

== [[دفاع از امام]] و [[اهل بیت]] {{عم}} ==

از سخنان و عملکرد این زنان می‌‌توان [[میزان]] [[همت]] آنان را در دفاع از امام و اهل بیت دریافت. از باب نمونه همسر [[جنادة بن کعب انصاری]] پس از [[شهادت]] همسر و فرزندش به میدان رفت و با اشعاری که خواند اعلام کرد: هر چند من پیر و ناتوانم، اما با ضربات سخت خود شما را [[درهم]] می‌کوبم و از [[حریم]] [[فرزند فاطمه]] [[دفاع]] می‌کنم. این [[بانوان]] تنها به جنگ فرزندان خود با دشمن [[رضایت]] ندادند، بلکه از آنان می‌خواستند که خود را فدای [[امام]] و اهل بیت نمایند. این موضع کجا و موضع کسانی که فرزندان خود را از [[جهاد در راه خدا]] و در این حادثه از [[همراهی با امام]] حسین {{ع}} منع می‌کردند، کجا؟ با این که هر دو ادعای [[اسلام]] داشتند.

== فداکاری و [[ایثار]] در راه [[انجام وظیفه]] ==

== توجه به [[تربیت]] [[فرزندان]] ==