اشعث بن قیس کندی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[علی‌بن‌ابی‌طالب]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، یعنی حدود ۶ ماه پس از آغاز خلافتش، او را از [[ولایت]] آذربایجان [[عزل]] کرد و از وی خواست تا [[اموال]] [[حکومتی]] را در [[کوفه]] به [[حضرت]] تحویل دهد.<ref>وقعة صِفین، ص ۲۰ ـ ۲۱؛ الامامة و السیاسه، ج ۱، ص ۱۱۱.</ref> این [[تصمیم]] بر [[اشعث]] ناگوار آمد، به‌طوری که بر آن شد تا به [[معاویه]] بپیوندد؛ ولی قومش او را بازداشتند، زیرا ترک [[شهر]] و [[قوم]] و پیوستن به معاویه را سزاوار نمی‌دانستند،<ref> وقعة صفین، ص ۲۱؛ الامامة والسیاسه، ج۱، ص۱۱۲.</ref> گرچه [[بلاذری]] از مکاتبه او با معاویه[[سخن]] گفته است.<ref> انساب الاشراف، ج ۳، ص ۸۰.</ref> او در [[جنگ صفین]] در [[سپاه امام علی]] {{ع}} بود و از سوی حضرت [[فرمانده]] جناح راست [[لشکر]] [[عراق]] شد. در این [[جنگ]]، به [[مالک اشتر]] که اصالتی [[یمنی]] داشت و از [[سرداران]] برجسته [[سپاه علی]] {{ع}} بود، [[حسادت]] می‌ورزید و در کسب پیروزی‌های نخستین با او به [[رقابت]] می‌پرداخت.<ref>وقعة صفین، ص ۱۸۰.</ref> او در لیله‌الهریر ضمن [[سخنرانی]]، [[مردم]] را از ادامه جنگ برحذر داشت <ref> الاخبارالطوال، ص۱۸۸ـ۱۸۹؛ الفتوح، ج ۴، ص ۱۹۷.</ref> و پس از نیرنگِ بر سر نیزه کردن قرآن‌ها از سوی معاویه، به شدت از ادامه جنگ جلوگیری کرد و [[علی]] {{ع}} را واداشت تا مالک اشتر را از صف مقدّم جنگ به عقب بازگرداند. پس از آن در [[انتخاب]] ابن‌عبّاس و مالک اشتر به‌صورت [[نماینده]] [[سپاه]] عراق برای [[داوری]]، با [[امیرمؤمنان]]، [[علی]] {{ع}} [[مخالفت]] ورزید و سرانجام [[امام]] را واداشت تا به داوری [[ابوموسی اشعری]] تن در دهد.<ref>وقعة صفین، ص ۴۸۲ ـ ۵۰۰؛ اخبارالطوال، ص ۱۹۱ ـ ۱۹۲.</ref> اشعث در [[جنگ نهروان]]، در کنار علی {{ع}}، ولی بدون هیچ سِمَتی، برضدّ [[خوارج]] شرکت کرد <ref>تاریخ دمشق، ج۹، ص۱۲۰؛ المنتظم، ج۳، ص ۴۰۸.</ref> و پس از این جنگ، با وعده‌های معاویه، مانع اعزام دوباره سپاه علی {{ع}} به سوی [[شام]] شد، (<ref> انساب‌الاشراف، ج ۳، ص ۱۵۳ ـ ۱۵۶؛ اخبارالطوال، ص ۲۱۱.</ref> ازاین‌رو حضرت او را بر [[منبر]]، [[منافق]] پسر [[کافر]] خواند و [[نفرین]] کرد.<ref>الاغانی، ج ۲۱، ص ۲۰؛ نهج‌البلاغه، خطبه ۱۹.</ref>