جز
جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دینپرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'
جز (جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دینپرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه') |
جز (جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دینپرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه') |
||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
در شرایط [[فتنه]]، [[انسانها]] گرفتار [[شبهه]] و [[انحراف]] میشوند و [[ستمگران]] در رأس امور قرار میگیرند، همانگونه که نتیجه [[فتنه]] [[بنیامیه]] باعث روی کار آمدن سلسله [[خلافت اموی]] شد. در نتیجه بسیاری از [[مردمان]] به [[انحراف]] کشیده میشوند. [[امام علی]] {{ع}} [[مردمان]] را دز زمان [[فتنه]] به سه گروه تقسیم میکند: گروهی در جریان [[فتنه]] قرار میگیرند و با این جریان هماهنگ میشوند، گروهی دیگر کنارهگیری میکنند و گروه سوم به [[مبارزه]] با جریان [[فتنه]] برمیخیزند<ref>{{متن حدیث|وَ اسْتَرَاحَ قَوْمٌ إِلَى الْفِتَنِ وَ [اشْتَالُوا] أَشَالُوا عَنْ لَقَاحِ حَرْبِهِمْ، لَمْ يَمُنُّوا عَلَى اللَّهِ بِالصَّبْرِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۵۰.</ref> | در شرایط [[فتنه]]، [[انسانها]] گرفتار [[شبهه]] و [[انحراف]] میشوند و [[ستمگران]] در رأس امور قرار میگیرند، همانگونه که نتیجه [[فتنه]] [[بنیامیه]] باعث روی کار آمدن سلسله [[خلافت اموی]] شد. در نتیجه بسیاری از [[مردمان]] به [[انحراف]] کشیده میشوند. [[امام علی]] {{ع}} [[مردمان]] را دز زمان [[فتنه]] به سه گروه تقسیم میکند: گروهی در جریان [[فتنه]] قرار میگیرند و با این جریان هماهنگ میشوند، گروهی دیگر کنارهگیری میکنند و گروه سوم به [[مبارزه]] با جریان [[فتنه]] برمیخیزند<ref>{{متن حدیث|وَ اسْتَرَاحَ قَوْمٌ إِلَى الْفِتَنِ وَ [اشْتَالُوا] أَشَالُوا عَنْ لَقَاحِ حَرْبِهِمْ، لَمْ يَمُنُّوا عَلَى اللَّهِ بِالصَّبْرِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۵۰.</ref> | ||
[[امام]] {{ع}} به [[مردمان]] سفارش میکند که در زمان بروز [[فتنه]] و شرایطی که امکان تشخیص برای افراد وجود ندارد بهگونهای عمل کنند که دیگران نتوانند از آنها به نفع خویش بهره گیرند؛ چنانکه میفرماید: به هنگام بروز [[فتنه]] چون اشتر دو ساله باش که نه پشتی [[استوار]] دارد که بر آن سوار توان شد و نه پستانی شیرده، که از آن شیر توان دوشید<ref>{{متن حدیث|كُنْ فِي الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ، لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۱.</ref>.<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۰۶ ـ ۶۰۸.</ref> | [[امام]] {{ع}} به [[مردمان]] سفارش میکند که در زمان بروز [[فتنه]] و شرایطی که امکان تشخیص برای افراد وجود ندارد بهگونهای عمل کنند که دیگران نتوانند از آنها به نفع خویش بهره گیرند؛ چنانکه میفرماید: به هنگام بروز [[فتنه]] چون اشتر دو ساله باش که نه پشتی [[استوار]] دارد که بر آن سوار توان شد و نه پستانی شیرده، که از آن شیر توان دوشید<ref>{{متن حدیث|كُنْ فِي الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ، لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۱.</ref>.<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۰۶ ـ ۶۰۸.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||