سینا در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

{{متن قرآن|وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْنَاءَ...}}<ref>«و نیز درختی را که از طور سینا بیرون می‌آید که (دانه) روغنی و نانخورشی برای خورندگان می‌رویاند» سوره مؤمنون، آیه ۲۰.</ref>.

«[[موسی]]{{ع}} چنان که [[وعده]] کرده بود، ده سال نزد [[شعیب]] ماند و در کمال درست کاری به او [[خدمت]] کرد. هنگامی که ده سال سپری شد، نزد شعیب آمد و گفت: من باید به [[وطن]] خود بازگردم و [[مادر]]، [[برادر]] و خاندانم را [[دیدار]] کنم. شعیب با مراجعت او به وطن موافقت کرد... موسی از [[ترس]] آنکه گرفتار [[فرمانروایان]] [[شام]] شود، از بیراه می‌رفت و همه جا سعی می‌کرد که به [[شهر]] و آبادی‌های سر راه برخورد نکند به همین سبب در یکی از شب‌های بسیار سرد و تاریک، راه را گم کرد و [[باران]] شدید نیز سبب شد تا گوسفندانش پراکنده شود... مکانی که موسی در آن قرار داشت، بیابان طور و قسمت جنوبی [[بیت المقدس]] بود. موسی به این سو و آن سو می‌نگریست و در [[فکر]] چاره‌ای بود که ناگهان از [[جانب طور]] آتشی دید»<ref>محلاتی، تاریخ انبیاء، ص۳۸۸.</ref>.

«[[کوه]] [[سیناء]] کوهی است که [[خداوند]] بر فراز آن به [[حضرت موسی]] تجلی کرد و موسی از شدت [[بی‌تابی]] مدهوش افتاد. این قسمت از کوه‌های سینا در اصطلاح [[راهبان]] قدیم [[حوریب]] نامیده می‌شد، و اکنون [[عرب]] آن را صفصافه می‌نامند»<ref>اعلام قرآن، ص۴۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۵۳۸.</ref>

«به زبان نَبطی نام کوهی است، ولی منظور از آن در [[قرآن کریم]] کوه مخصوصی در شبه جزیره سینا، و مکان [[مناجات حضرت موسی]] است. این کوه در حدود [[مصر]]، نزدیک شهری بین شام و [[وادی قری]] است. بعضی می‌گویند در صحرای [[تیه]] کوهی هست در قسمت جنوبی شبه جزیره سینا»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۳۸۶.</ref>.

[[محی الدین]] درویشی می‌نویسد: «سینا شبه جزیره‌ای است محدود از شمال به دریای [[مدیترانه]]، از [[غرب]] به کانال سوئز و خلیج سوئز، از [[شرق]] به [[فلسطین]] و [[خلیج عقبه]] و از جنوب منتهی است به رأس محمد در [[دریای سرخ]] و سینا کوهی است واقع در جنوب شبه جزیره سینا»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ص۱۲۸۴؛ اعراب القرآن کریم، ج۶، ص۵۰۲.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۵۳۹.</ref>

== منابع ==