تسلیم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

* مرحوم [[شیخ طبرسی]] در [[تفسیر]] [[مجمع‌البیان]] درباره قوله تعالی: {{متن قرآن|وَلَكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ}}<ref>«ولی خداوند (شما را) در امان داشت» سوره انفال، آیه ۴۳.</ref>، فرموده: یعنی [[مؤمنان]] به [[لطف]] [[خدای متعال]] و [[احسان]] او، از [[سست]] شدن نسبت به [[جنگ]]، [[نزاع]] با همدیگر و [[اختلاف]] کلمه و [[اضطراب]] داشتن برای [[جنگ]]، [[رهایی]] و [[نجات]] یافتند تا به آنچه علیه [[دشمن]] [[اراده]] کرده بودند، [[دست]] یابند<ref>مجمع البیان، ج۴، ص۵۴۷.</ref>.

مفهوم این [[آیه]] بیانگر اعلام [[سرسپردگی]] محض در برابر [[مقدرات الهی]] است و کسی که به چنین مقامی در [[روح]] و [[جان]] و عمق وجود خود رسیده باشد به [[حق]] به [[مقام]] والای [[رضا]] و تسلیم[[دست]] یافته است. ای مدعی [[ستیز]] مکن با مقدرات [[تسلیم]] شو که کار بود دست دیگری. [[سکینه]] و [[آرامش]] [[قلبی]] هم در هنگام [[سختی‌ها]] آنگاه نصیب [[مؤمنان]] [[واقعی]] می‌شود که به [[مقام رضا]] و تسلیم رسیده باشند. [[آیات]] {{متن قرآن|إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که کافران به ننگ - ننگ جاهلی- دل نهادند و خداوند، آرامش خود را بر پیامبرش و بر مؤمنان فرو فرستاد و آنان را به فرمان پرهیزگاری پایبند کرد و آنان بدان سزاوارتر و شایسته آن بودند و خداوند به هر چیزی داناست» سوره فتح، آیه ۲۶.</ref>، {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ}}<ref>«هیچ بلایی (به کسی) نمی‌رسد مگر به اذن خداوند و هر کس به خداوند ایمان آورد (خداوند) دلش را راهنمایی می‌کند و خداوند به هر چیزی داناست» سوره تغابن، آیه ۱۱.</ref>، {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«و خداوند از نخستین پیش‌آهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کرده‌اند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستان‌هایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰.</ref>، بیانگر چنین حقیقتی‌اند.<ref>[[محمد علی کوشا|کوشا، محمد علی]]، [[تسلیم - کوشا (مقاله)|مقاله «تسلیم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>