←جنگ و صلح در مکتب علوی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
== | == جنگ به معنای نزاع و خونریزی == | ||
جنگ به معنای [[نزاع]] و [[خونریزی]] در مکتب علوی، ضدارزش و [[ناپسند]] و از [[رسوم]] [[جاهلیت]] و [[آیین]] [[شر]] است: {{متن حدیث|أَنْتُمْ مَعْشَرَ الْعَرَبِ عَلَى شَرِّ دِينٍ... تَسْفِكُونَ دِمَاءَكُمْ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۶.</ref>؛ «ای گروه [[عرب]] شما بر بدترین آیین بودید... [[خون]] خود را میریختید». | |||
حضرت در منشور معروف [[حکومتی]] خویش به [[مالک اشتر]]، وی را از هرگونه خونریزی و نهادن بنیاد [[حکومت]] بر جنگ و [[جدال]]، به شدت [[نهی]] میکند: "قوت و [[شوکت]] حکومت را با ریختن خون [[حرام]] مخواه؛ زیرا آن موجب [[ضعف]] و [[سستی]] حکومت میگردد، بلکه آن را از بین برده، به دیگران انتقال میدهد"<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. | حضرت در منشور معروف [[حکومتی]] خویش به [[مالک اشتر]]، وی را از هرگونه خونریزی و نهادن بنیاد [[حکومت]] بر جنگ و [[جدال]]، به شدت [[نهی]] میکند: "قوت و [[شوکت]] حکومت را با ریختن خون [[حرام]] مخواه؛ زیرا آن موجب [[ضعف]] و [[سستی]] حکومت میگردد، بلکه آن را از بین برده، به دیگران انتقال میدهد"<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. | ||