خودداری امام حسین از بیعت با یزید: تفاوت میان نسخه‌ها

== درخواست بیعت از [[امام]] {{ع}} ==

در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)|تاریخ الیعقوبی]] نقل شده: [[یزید بن معاویه]] - که مادرش میسون دختر بحدل کلبی بود - در آغاز ماه رجب سال شصت هجری... ، در حالی به [[حکومت]] رسید که بیرون از [[دمشق]] بود. چون به دمشق آمد، نامه‌ای برای ولید بن عتبة بن ابی سفیان، فرماندار مدینه، نوشت: «هر گاه [[نامه]] ام به دست تو رسید، حسین بن علی و [[عبدالله بن زبیر]] را فرا بخوان و برایم از آنها بیعت بگیر و اگر سر باز زدند، گردنشان را بزن و سرشان را برایم بفرست. از [[مردمان]] دیگر هم برایم بیعت بگیر و هر که [[امتناع]] کرد، همان [[حکم]] را در باره‌اش [[اجرا]] کن. تمام»<ref>{{متن حدیث|مَلَكَ يَزِيدُ بنُ مُعاوِيَةَ – وَ اُمُّهُ مَيْسُونُ بِنْتُ بَحدَلٍ الكَلبِيِّ - فِي مُستَهَلِّ رَجَبٍ سَنَةَ ۶۰ ه... وَ كَانَ غَائِبَاً، فَلَمّا قَدِمَ دِمَشقَ كَتَبَ إلَى الوَلِيدِ بنِ عُتبَةَ بنِ أبي سُفيانَ - وَهُوَ عامِلُ المَدينَةِ -: إِذَا أَتَاكَ كِتَابِي هذَا، فَأَحْضِرِ الحُسَيْنَ بنَ عَلِيٍّ وعَبدَ اللَّهِ بنَ الزُّبَيرِ، فَخُذْهُمَا بِالبَيْعَةِ لِي، فَإِنِ امْتَنَعَا فَاضْرِب أعْنَاقَهُمَا، وَابْعَثْ لِي بِرُؤوسِهِمَا، وَخُذِ النّاسَ بِالبَيْعَةِ، فَمَنِ امتَنَعَ فَأَنفِذ فيهِ الحُكمَ، وَ فِي الحُسَيْنِ بنِ عَلِيٍّ وعَبدِ اللَّهِ بنِ الزُّبَيرِ، وَالسَّلامُ}} (تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۴۱).</ref>.