پرش به محتوا

مستندات تعیین‌کنندگان وقت ظهور امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - '-،' به '-'
جز (جایگزینی متن - '-،' به '-')
خط ۱۹: خط ۱۹:
# '''اشعار:''' در مورد برخی اشعار به نظر می‌رسد سراینده، قصدی برای تعیین [[تاریخ]] [[ظهور امام زمان]] نداشته است؛ اما دیگران این اشعار را دست‌آویزی برای توقیت‌هایشان قرار داده‌اند؛ مانند این بیت از تائیه [[دعبل خزاعی]] که آن را بر [[امام رضا]] {{ع}} قرائت کرده است: "بی‌تردید [[امام]] [[قیام]] خواهد کرد. او به [[نام خدا]] و [[همراهی]] برکت‌های او [[قیام]] می‌کند"<ref>خروج إمام لا محالة خارج‌///یقوم علی اسم الله و البرکات؛ العبقری الحسان، ج ۷، ص ۴۸، نجم الثاقب، ص ۷۱۴.</ref>. چنان که دیدید، بسیاری از توقیت‌ها در قالب [[شعر]] بیان شده‌اند که در بیشتر موارد می‌توان مستند آنها را [[کشف]] و [[شهود]] دانست<ref>سلیمان قندوزی در باب هشتاد و چهارم ینابیع المودة لذوی القربی به ذکر اشعاری با عنوان «فی إیراد أقوال أهل الله من أصحاب الشهود و الکشوف و علماء الحروف فی بیان المهدی الموعود» می‌پردازد.</ref>.
# '''اشعار:''' در مورد برخی اشعار به نظر می‌رسد سراینده، قصدی برای تعیین [[تاریخ]] [[ظهور امام زمان]] نداشته است؛ اما دیگران این اشعار را دست‌آویزی برای توقیت‌هایشان قرار داده‌اند؛ مانند این بیت از تائیه [[دعبل خزاعی]] که آن را بر [[امام رضا]] {{ع}} قرائت کرده است: "بی‌تردید [[امام]] [[قیام]] خواهد کرد. او به [[نام خدا]] و [[همراهی]] برکت‌های او [[قیام]] می‌کند"<ref>خروج إمام لا محالة خارج‌///یقوم علی اسم الله و البرکات؛ العبقری الحسان، ج ۷، ص ۴۸، نجم الثاقب، ص ۷۱۴.</ref>. چنان که دیدید، بسیاری از توقیت‌ها در قالب [[شعر]] بیان شده‌اند که در بیشتر موارد می‌توان مستند آنها را [[کشف]] و [[شهود]] دانست<ref>سلیمان قندوزی در باب هشتاد و چهارم ینابیع المودة لذوی القربی به ذکر اشعاری با عنوان «فی إیراد أقوال أهل الله من أصحاب الشهود و الکشوف و علماء الحروف فی بیان المهدی الموعود» می‌پردازد.</ref>.


'''بررسی [[علمی]] مستندات‌:''' چنان که از مجموعه مطالب گزارش شده معلوم می‌شود، مستندات توقیت‌کنندگان از [[ارزش]] [[علمی]] و شایسته‌ای برخوردار نیست. [[احادیث]] مورد استناد، بدون [[سند]] بوده و معمولًا از کتاب‌های ضعیف و غیر معتبر [[نقل]] شده‌اند. این متون، بیانی رمزآلود دارند و از ایهام و ابهام برخوردارند. بنا بر این، معنای صریح و یا ظاهری ندارند و نویسندگان مدعی [[تعیین زمان]] [[ظهور]]، برداشت شخصی و غیر [[علمی]] خویش را بیان می‌کنند که قابلیت اثبات ندارد. [[علوم]] غریبه و [[کشف]] و [[شهود]] نیز از مستنداتی است که قابلیت اثبات یا ابطال ندارد؛ گفته‌هایی است که به آگاهی‌های تجربه‌پذیر یا استدلالی، مستند نیست و از این منظر، سخن [[علمی]] محسوب نمی‌شود. حتی اگر بپذیریم ادعای گویندگان این سخنان صحیح است و آنها واقعاً از راه [[علوم]] غریبه و یا [[کشف]] و [[شهود]]، این مطالب را یافته‌اند- که این سخن نیز ادعایی غیر قابل اثبات است-، دلیلی بر واقع‌نمایی [[کشف]] و [[شهود]] آنان و یا [[علوم]] غریبه مستند آنان وجود ندارد. معلوم شدن خطای تمامی موارد پیشین و معاصر، عدم واقع‌نمایی این مستندات‌ را اثبات می‌کند و نیازی به [[استدلال]] جدید برای [[خطا]] بودن آنها نیست. اشعار مورد ادعا نیز مواردی لغزگونه و معماست که افزون بر نادرستی مستند، معنایی رازگونه، پر ابهام و رمزآلود دارد که اعتمادی بر آنها نیست. تحلیل معنایی آن اشعار نیز ضابطه‌مند نیست و به همین جهت، تاریخ‌های متعددی از آن استخراج می‌شود. بجز احادیث- که اگر صدور آنها اثبات شود به منبع وحیانی متصل خواهند بود- بقیه مطالب، بافته‌های افراد معمولی و غیر [[معصوم]] است که دستاویز ساده‌دلانی شده است که با [[امید به ظهور]]، مطالبی را بیان کرده‌اند. تأمل دوباره در [[احادیث]] {{عربی|" كَذَبَ‏ الْوَقَّاتُونَ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} و تحلیل پیشین ما از آن [[روایات]]، روشن می‌کند که [[آگاهی]] از زمان [[ظهور]] همانند زمان [[قیامت]]، تنها در دامنه [[علم الهی]] جای دارد و هیچ کس را [[قدرت]] آن نیست که بر آن [[آگاهی]] یابد. از این رو، تمام ادعاها و تمام مستندات، [[خطا]] و نادرست است»<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ج۸، ص۱۷۴، ۱۷۷.</ref>.
'''بررسی [[علمی]] مستندات‌:''' چنان که از مجموعه مطالب گزارش شده معلوم می‌شود، مستندات توقیت‌کنندگان از [[ارزش]] [[علمی]] و شایسته‌ای برخوردار نیست. [[احادیث]] مورد استناد، بدون [[سند]] بوده و معمولًا از کتاب‌های ضعیف و غیر معتبر [[نقل]] شده‌اند. این متون، بیانی رمزآلود دارند و از ایهام و ابهام برخوردارند. بنا بر این، معنای صریح و یا ظاهری ندارند و نویسندگان مدعی [[تعیین زمان]] [[ظهور]]، برداشت شخصی و غیر [[علمی]] خویش را بیان می‌کنند که قابلیت اثبات ندارد. [[علوم]] غریبه و [[کشف]] و [[شهود]] نیز از مستنداتی است که قابلیت اثبات یا ابطال ندارد؛ گفته‌هایی است که به آگاهی‌های تجربه‌پذیر یا استدلالی، مستند نیست و از این منظر، سخن [[علمی]] محسوب نمی‌شود. حتی اگر بپذیریم ادعای گویندگان این سخنان صحیح است و آنها واقعاً از راه [[علوم]] غریبه و یا [[کشف]] و [[شهود]]، این مطالب را یافته‌اند- که این سخن نیز ادعایی غیر قابل اثبات است- دلیلی بر واقع‌نمایی [[کشف]] و [[شهود]] آنان و یا [[علوم]] غریبه مستند آنان وجود ندارد. معلوم شدن خطای تمامی موارد پیشین و معاصر، عدم واقع‌نمایی این مستندات‌ را اثبات می‌کند و نیازی به [[استدلال]] جدید برای [[خطا]] بودن آنها نیست. اشعار مورد ادعا نیز مواردی لغزگونه و معماست که افزون بر نادرستی مستند، معنایی رازگونه، پر ابهام و رمزآلود دارد که اعتمادی بر آنها نیست. تحلیل معنایی آن اشعار نیز ضابطه‌مند نیست و به همین جهت، تاریخ‌های متعددی از آن استخراج می‌شود. بجز احادیث- که اگر صدور آنها اثبات شود به منبع وحیانی متصل خواهند بود- بقیه مطالب، بافته‌های افراد معمولی و غیر [[معصوم]] است که دستاویز ساده‌دلانی شده است که با [[امید به ظهور]]، مطالبی را بیان کرده‌اند. تأمل دوباره در [[احادیث]] {{عربی|" كَذَبَ‏ الْوَقَّاتُونَ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} و تحلیل پیشین ما از آن [[روایات]]، روشن می‌کند که [[آگاهی]] از زمان [[ظهور]] همانند زمان [[قیامت]]، تنها در دامنه [[علم الهی]] جای دارد و هیچ کس را [[قدرت]] آن نیست که بر آن [[آگاهی]] یابد. از این رو، تمام ادعاها و تمام مستندات، [[خطا]] و نادرست است»<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ج۸، ص۱۷۴، ۱۷۷.</ref>.


== پرسش‌های وابسته ==
== پرسش‌های وابسته ==
۲۲۷٬۷۳۷

ویرایش