جامعه‌شناسی: تفاوت میان نسخه‌ها

== جامعه‌شناسی در [[جهان‌بینی الهی]] ==

{{همچنین|جهان‌بینی الهی}}

=== [[ستیز]] دائمی [[ولایت الهی]] و [[ولایت طاغوت]] ===

کتاب «حکومت جهانی، محور گسترش یا محو [[انقلاب]] اسلامی» در [[تبیین]] این [[ستیز]] دائمی می‌نویسد: «در [[نظام اجتماعی]]، جز این [[واقعیت]] وجود ندارد که هر نظامی، چون هست و می‌خواهد باشد. به دنبال [[رشد]] و گسترش خویش است و این رشدخواهی و گسترش‌طلبی در حدی محدود و در مرزی محصور نمی‌گردد و تا آنجا که [[قدرت]] دارد و امکان می‌یابد موانع را رفع و بر گستره [[حاکمیت]] و [[نفوذ]] خویش می‌افزاید. [[نظام]] [[الهی]] خواستار این گسترش‌طلبی است، چرا که حاکمیت [[حق]] را در همه جا و برای همه می‌خواهد و دست‌یابی به هر کیفیت زمینه ساز اعلای کلمۀ حق و [[پرستش]] [[خداوند متعال]] را در [[زمین]] ضروری می‌داند: {{متن قرآن|وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ}}<ref>«و آنچه در توان دارید از نیرو و اسبان آماده در برابر آنان فراهم سازید که بدان دشمن خداوند و دشمن خود را به هراس می‌افکنید؛ و نیز جز آنها کسانی دیگر را که شما نمی‌شناسید (اما) خداوند آنان را می‌شناسد» سوره انفال، آیه ۶۰.</ref>؛ در مقابل [[دشمنان]] تا آنجا که توان دارید، نیروها و اسبان تربیت‌شده را آماده‌سازید تا بدین وسیله، دشمنان خود و [[خدا]] را بترسانید و غیر از اینها کسانی را که شما از آنها بی‌خبرید و فقط خدا بر آنها [[آگاه]] است و [[نظام]] [[کفر]] نیز خواهان این گسترش است که شدت [[عشق به دنیا]]، [[درک]] [[لذائذ]] مادی و تداوم آنها، و استغراق دائمی در [[تمتعات]] [[دنیوی]]، جز بدین وسیله ممکن نمی‌گردد»<ref>حکومت جهانی، محور گسترش با محو انقلاب اسلامی، ص۲۰۶-۲۰۷.</ref>.

[[نظام]] [[الهی]] و [[حکومت دینی]]، [[حکومتی]] است که [[سرمایه]] اصلی خود را در تحقق‌یافتن، [[مردم]] و [[پذیرش مردمی]] می‌داند. [[تاریخ]] حکومت‌های [[دینی]] و [[نظام سیاسی اسلام]] بر این مطلب [[گواه]] است که هر وقت مردم حکومت دینی را پذیرا شدند و دست [[زمامداران]] الهی را به [[بیعت]] [[یاری]] و [[تبعیت]] فشردند. [[قدرت]] و شکوه دین رو به فراگیری گذاشت و آنگاه که به هر دلیلی، از [[رهبران]] [[حقیقی]] دینی رویگردان شدند و حاضر به [[پذیرش ولایت]] و [[سرپرستی]] آنها نشدند، دست [[رهبران الهی]] در [[حکومت]] بسته شد و نتیجه طبیعی و منطقی آن به صورت [[ضعف]] و [[سستی]] [[دولت]] و [[حکومت الهی]] و باعث [[غلبه]] [[ارزش‌ها]] و حکومت‌های طاغوتی، مادی و [[نفسانی]] گردید. البته [[فرمانبری]] و [[پذیرش مردم]] از [[حکومت‌های الهی]] و عادلانه، تناسب مستقیم با [[علم]] و [[آگاهی]] آنان دارد؛ چنانچه در مقاطعی از تاریخ به تبع تفاوت [[فهم]] و [[بینش]] مردم، فراز و نشیب محسوس و مشخص را در پذیرش حکومت‌های الهی مشاهد می‌کنیم<ref>پذیرش، حکومت رسول الله {{صل}}، عدم تمکین به حکومت امیرالمؤمنین {{ع}}، بازگشت به امیرالمؤمنین، پس از چشیدن طعم حکومت سه خلیفه، تن‌دادن به حکومت معاویه و یزید و شانه خالی‌کردن مردم از حکومت امام حسن مجتبی {{ع}} و... و بالاخره روی‌آوردن مردم به دین و حکومت دینی و استقرار نظام اسلامی در ایران.</ref>.

=== [[حاکمیت]] نهایی ولایت الهی ===

در تزاحم و [[تقابل]] دو نوع [[حکومت]] و ولایت الهی و طاغوتی، عنصر تعیین‌کننده، [[علم]] و [[جهل]] است؛ چنانچه استقرار حکومت [[طاغوت]]، مبتنی بر پذیرش مردمی است که البته این پذیرش، ریشه در جهل آنان دارد و در مقابل، [[حکومت الهی]] نیز بر پذیرشی [[استوار]] است که بر پایه علم و آگاهی بنا شده است. در گذر [[زمان]] و تداوم حرکت تاریخ، سطوح و لایه‌های علم و جهل بشر پیچیده‌تر شده و اشکال مقابله و [[تعارض]] نظام‌های الهی و طاغوتی نیز در هر مقطع تاریخی نمود پیچیده‌تری می‌یابد؛ چنانچه گاهی جهل، موجب [[پذیرش حکومت]] [[طاغوت]] می‌شود و در شکل [[ترس]] و یا به خاطر [[حفظ]] [[منافع]] فردی، بروز می‌کند و گاهی مواقع نیز در شکل پیچیده‌تر آن، [[جهل مرکب]] ظاهر می‌شود؛ یعنی به [[بشریت]] در عین اینکه نمی‌داند و [[توانایی]] ندارد، گفته می‌شود که می‌دانید و می‌توانید و به شکلی در الگوهای [[فهم]] و [[قدرت]] او [[تصرف]] نموده و [[بشر]] با خواست خود و با رغبت و [[رضا]]، [[حکومت ظلم]] و طاغوت را [[اختیار]] و [[انتخاب]] می‌کند.