←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
# [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر]] کلمه [[صمد]] فرمود: [[خدای متعال]] صمد را با این فرموده خود {{متن قرآن|لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ}}<ref>«نه زاده است و نه او را زادهاند * و نه هیچ کس او را همانند است» سوره اخلاص، آیه ۳-۴.</ref> تفسیر نموده است. | # [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر]] کلمه [[صمد]] فرمود: [[خدای متعال]] صمد را با این فرموده خود {{متن قرآن|لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ}}<ref>«نه زاده است و نه او را زادهاند * و نه هیچ کس او را همانند است» سوره اخلاص، آیه ۳-۴.</ref> تفسیر نموده است. | ||
# نیز فرمود: {{متن حدیث|الصَّمَدُ: الَّذِي لَا جَوْفَ لَهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي قَدِ انْتَهَى سُؤْدَدُهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَأْكُلُ وَ لَا يَشْرَبُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَنَامُ، وَ الصَّمَدُ: الدَّائِمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزَالُ}}<ref>«صمد یعنی کسی که میان تهی و اجوف نیست، صمد یعنی: کسی که حاکمیتش همهجا را فراگرفته، صمد یعنی: آنکس که نمیخورد و نمیآشامد، صمد یعنی: کسی که خواب به چشمش راه نمییابد، صمد یعنی: کسی که همیشه بوده و همواره خواهد بود» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۹، به نقل از معادن الکلمة، ج۲، ص۵۱.</ref>. | # نیز فرمود: {{متن حدیث|الصَّمَدُ: الَّذِي لَا جَوْفَ لَهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي قَدِ انْتَهَى سُؤْدَدُهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَأْكُلُ وَ لَا يَشْرَبُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَنَامُ، وَ الصَّمَدُ: الدَّائِمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزَالُ}}<ref>«صمد یعنی کسی که میان تهی و اجوف نیست، صمد یعنی: کسی که حاکمیتش همهجا را فراگرفته، صمد یعنی: آنکس که نمیخورد و نمیآشامد، صمد یعنی: کسی که خواب به چشمش راه نمییابد، صمد یعنی: کسی که همیشه بوده و همواره خواهد بود» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۹، به نقل از معادن الکلمة، ج۲، ص۵۱.</ref>. | ||
# [[روایت]] شده که [[عبد الرحمان سلمی]] [[سوره حمد]] را به فرزند [[امام حسین]] {{ع}} آموخت، وقتی فرزند آن [[آیه]] را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام {{ع}} یکهزار [[دینار]] و یکهزار [[جامه]] به آموزگارش [[هدیه]] کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام {{ع}} پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و [[بخشش]] وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او [[آموزش قرآن]] | # [[روایت]] شده که [[عبد الرحمان سلمی]] [[سوره حمد]] را به فرزند [[امام حسین]] {{ع}} آموخت، وقتی فرزند آن [[آیه]] را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام {{ع}} یکهزار [[دینار]] و یکهزار [[جامه]] به آموزگارش [[هدیه]] کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام {{ع}} پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و [[بخشش]] وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او [[آموزش قرآن]] [[سوره حمد]] بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۸۲۷، به نقل از بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۲۹۳.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||