ذی‌القربی در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[سیر]] [[برهان]] اشاره شد که اولاً، مودت به ذوی‌القربای [[نبوی]] {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست، بلکه اطاعت و [[پذیرش ولایت]] آنان بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} است؛ ثانیاً، ملاک [[ایمان]] و [[راز]] و رمز ادامه [[اسلام]] بر [[صراط]] مستقیمی است که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آن را برای [[امت اسلام]] به ارمغان آورد. قبل از پرداختن به [[روایات]] پیرامون این [[آیه]]، به [[سیر]] برهانی که در طی [[استدلال]] بر آیه بیان شد می‌پردازیم.

{{متن حدیث|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}} لِجَابِرٍ الْجُعْفِيِّ: يَا جَابِرُ بَلِّغْ‏ شِيعَتِي‏ عَنِّي‏ السَّلَامَ‏ وَ أَعْلِمْهُمْ أَنَّهُ لَا قَرَابَةَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا يُتَقَرَّبُ إِلَيْهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ لَهُ يَا جَابِرُ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ أَحَبَّنَا فَهُوَ وَلِيُّنَا وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ لَمْ يَنْفَعْهُ حُبُّنَا}}<ref>الأمالی (للطوسی) (ط. دارالثقافه، ۱۴۱۴ ه. ق.)، ص۲۹۶.</ref>.

{{متن حدیث|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}}: وَ اللَّهِ‏، مَا مَعَنَا مِنَ‏ اللَّهِ‏ بَرَاءَةٌ، وَ لَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ قَرَابَةٌ، وَ لَا لَنَا عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ، وَ لَا نَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مُطِيعاً لِلَّهِ، تَنْفَعُهُ وَلَايَتُنَا؛ وَ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ عَاصِياً لِلَّهِ، لَمْ تَنْفَعْهُ وَلَايَتُنَا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا}}<ref>وسائل الشیعه (ط. مؤسسه آل البیت {{عم}}، ۱۴۰۹ ه. ق.)، ج۱۱، ص۱۸۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۵.</ref>