امام کاظم علیه‌السلام: تفاوت میان نسخه‌ها

| طول عمر = ۵۵ سال

}}

== ولادت و نسب ==

{{اصلی|کرامات امام کاظم}}

تاریخ‌نویسان، [[معجزه‌ها]] و کرامت‌های متعددی برای [[امام موسی بن جعفر]] {{ع}} [[ثبت]] کرده‌اند؛ از جمله:

# '''[[توبه بشر حافی]]'''<ref>وجه تسمیه او به [[بشر حافی|حافی]] (پابرهنه) همین ماجراست که تا پایان عمر از باب ادب حاضر نشد کفش بپوشد. منتهی الآمال، ج ۳، ص ۱۴۸۹ هفتم: در سبب شدن آن حضرت است برای توبه بشر حافی. و او را «حافی» می‌گفتند به واسطه آنکه پای برهنه بود همیشه و سبب پا برهنگیش ظاهرا آن بوده که پا برهنه خدمت حضرت امام موسی {{ع}} دویده و به سعادت عظیمی رسیده. بعضی نقل کرده‌اند که سرّ پا برهنگی او را از خودش پرسیدند، در جواب گفت: و الله جعل لکم الأرض بساطا ادب؛ ادب نباشد که بر بساط شاهان با کفش روند.</ref> [[علامه حلی]] در [[منهاج الکرامة]] [[نقل]] کرده روزی حضرت موسی بن جعفر {{ع}} در [[بغداد]] از در خانه بشر می‌گذشت، در حالی که صدای ساز و آواز، غناها و نی و رقص از آن خانه بیرون می‌آمد، در این هنگام کنیزکی برای ریختن خاک‌روبه از خانه بیرون آمد. حضرت به او فرمود: {{متن حدیث|یا جاریة صاحب هذه الدار حر أم عبد؟}}، "ای کنیزک صاحب این خانه [[آزاد]] است یا [[بنده]]؟" گفت: آزاد است. فرمود: راست گفتی اگر بنده بود از مولای خود می‌ترسید. کنیزک چون برگشت، بشر که بر سر سفره شراب بود، پرسید چرا دیر آمدی؟ کنیزک حکایت [[سخن امام]] را برای بُشر نقل کرد، بُشر با پای برهنه بیرون دوید و خدمت آن حضرت رسید اظهار [[شرمندگی]] نمود و عذر خواست و [[گریه]] کرد و از کار خود [[توبه]] کرد<ref>منهاج الکرامة فی معرفة الإمامة، ص ۵۹ و بحار الأنوار، ج ۷۴، ص ۳۱۳.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]]، جلد ۲ ص ۶۳.</ref>

==== امام و هارون عباسی ====

هارون‌الرشید پس از مدتی از ناحیه امام [[موسی بن جعفر]] {{ع}} احساس خطر کرد و موقعیت وی را مانند خلیفه‌ای غیررسمی در کنار خود دید<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۷۳.</ref>.<ref>[[مهدی کمپانی زارع|کمپانی زارع، مهدی]]، [[امام موسی بن جعفر (مقاله)|مقاله «امام موسی بن جعفر»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)|دانشنامه امام رضا ج۲]]، ص ۴۸۷-۴۹۷.</ref>

== بازداشت و زندان ==

== [[دلایل امامت]] [[امام کاظم]] {{ع}} ==

== نقش‌ها و فعاليت‌ها ==

# '''حرکت در زمینه [[فرهنگی]]، [[فکری]] و [[علمی]]:''' در این زمینه امام روش پدرش [[امام صادق]] {{ع}} را ادامه داد. با آنکه شروع [[امامت امام کاظم|امامت حضرت]] با آن وضع تاریک و خفقان‌بار حاکم بر [[جامعه عصر امام کاظم|جامعه]] همراه بود که حتْی یاران نزدیک امام صادق {{ع}} نیز جانشین او را نمی‌شناختند و امکان شرف‌یابی به محضرش را نداشتند، امّا طولی نکشید که وصیت علمی امام کاظم {{ع}} در سرتاسر [[جهان اسلام]] منتشر شد. گروه‌های بسیاری از [[دانشمندان]] بزرگ که در دانشگاه امام صادق تحصیل می‌کردند، هنگام اقامت موسی بن جعفر {{ع}} در [[مدینه]] به سوی حضرت سرازیر شدند. [[سید بن طاووس]] [[روایت]] کرده است: "یاران امام کاظم ـ در حالی که لوحه‌های آبنوس همراه داشتند ـ در مجلس او حاضر می‌شدند و هرگاه کلمه‌ای می‌گفت یا در موردی فتوایی می‌داد فوراً ثبت می‌کردند"<ref>انوار البهیه، ص۹۱.</ref>. از برجسته‌ترین یاران و شاگردانش می‌توان [[حماد بن عیسی]]، [[عبدالرحمن بجلی]]، [[علی بن یقطین]]، [[مفضل بن عمر]]، [[هشام بن حکم]] و [[یونس بن عبدالرحمن]] را نام برد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۲۴؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۱۱۵؛ [[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۱۴۲-۱۴۴.</ref>.

# '''نظارت بر قیام‌های علویان:''' هنگامی که [[حسین بن علی صاحب فخ]] ـ به [[شهادت]] رسید حضرت گریست و فرمود: "به [[خدا]] [[مسلمانی]] [[صالح]] و روزه‌گیر و قدرتمند که [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌کرد و خانواده‌اش مانند نداشت، درگذشت!"<ref>مقاتل الطالبیین، ص۴۵۳.</ref>. وقتی [[هادی عبّاسی]] از [[علویان]] به تنگ آمد گفت: "به خدا حسین جز به [[فرمان]] او (امام موسی بن جعفر {{ع}} خروج نکرد!"<ref>بحار الانوار، ج۱۱، ص۲۷۸.</ref>. این‌گونه که [[خلفای غاصب]] با همه [[قدرت ظاهری]] از امام [[وحشت]] داشتند، [[عاقبت]] او را [[بازداشت امام کاظم|بازداشت]] نموده، به [[بغداد]] منتقل و در [[زندان‌های انفرادی]] [[محبوس]] کردند و او را در [[زندان]] به شهادت رساندند<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۱۴۲-۱۴۴؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۱۱۵.</ref>.

== شهادت ==

== منابع ==