اجرای دین در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خواجه نصیرالدین طوسی]] درباره [[شأن]] [[حاکمیت]] [[اجتماعی]] دیدگاهی فراتر از دیگران دارد. او در بیانی که مبتنی بر اندیشه‌های بنیادین او در زمینه [[فلسفه]] [[سیاست]] و [[فلسفه]] [[اجتماع]] است، سیاسات را به چهار گونه تقسیم می‌کند: [[سیاست]] [[ملک]]، [[سیاست]] [[غلبه]]، [[سیاست]] [[کرامت]] و [[سیاست]] [[جماعت]]. [[سیاست]] [[ملک]] را همان [[تدبیر]] [[جامعه]] می‌داند؛ به‌گونه‌ای که [[مردم]] به [[فضایل]] دست یابند که آن را [[سیاست]] فضلا نیز گویند. این [[سیاست]] با سیاست [[جماعت]] [[ارتباط]] تنگاتنگی دارد. وی [[ارتباط]] این دو را چنین تبیین می‌کند که گاه، سیاسات به وضع [[قوانین]] تعلق دارد مانند عقود و معاملات و گاه به [[احکام عقلی]] مانند [[تدبیر]] [[ملک]]. در وضع [[قوانین]] کسی بر دیگری ترجیح ندارد که بخواهد به اجرای این مسائل [[قیام]] کند، مگر کسی که به [[الهام الهی]] ممتاز شده باشد تا دیگران از او [[پیروی]] کنند. این شخص را قدما صاحب [[ناموس]] می‌گفتند و اوضاع او را [[ناموس]] [[الهی]] می‌دانستند. [[محدثان]] نیز او را [[شارع]]، و [[قوانین]] او را [[شریعت]] می‌خواندند.