←نظر نویسنده تکملة منهاج البراعه (کمرهای)
| خط ۱٬۱۲۶: | خط ۱٬۱۲۶: | ||
در عین حال علامه مجلسی به سبب نامههایی که ذکر شد آن فرمایش [[امام]]{{ع}} را بر ابن عباس تطبیق کرده و او را مرتد و [[شقی]] دانسته است که به نظر ما درست نیست. ولی [[تأیید]] [[خیانت]] عبدالله از دیدگاه مجلسی است. | در عین حال علامه مجلسی به سبب نامههایی که ذکر شد آن فرمایش [[امام]]{{ع}} را بر ابن عباس تطبیق کرده و او را مرتد و [[شقی]] دانسته است که به نظر ما درست نیست. ولی [[تأیید]] [[خیانت]] عبدالله از دیدگاه مجلسی است. | ||
===نظر نویسنده | ===نظر نویسنده [[تکملة منهاج البراعه]] (کمرهای)=== | ||
در [[شرح نهج البلاغه]] خویی که جلدهای پایانی آن توسط جناب آقای [[محمد باقر کمرهای]] نگاشته شده، در شرح [[نامه]] چهل و یک مینویسد: از چیزهایی که ناراحت کننده و باعث [[تأسف]] است، این نامه است که مخاطب آن یکی از [[اقوام]] حضرت است و بیشتر برآنند که او [[عبدالله بن عباس]] بوده... ابن عباس گویا از ادامه [[حکومت عادلانه]] حضرت [[ناامید]] شده و دانسته که [[حکومت]] به زودی در دست [[دشمنان]] [[بنی هاشم]] قرار خواهد گرفت و کمترین کار آنها این است که بنی هاشم را از حقوقشان [[محروم]] نمایند و آنها را در تنگنای [[اقتصادی]] قرار خواهند داد. از این روی مقدار زیادی از [[اموال]] [[بصره]] را [[ذخیره]] کرد، تا برای خود در [[مکه]] و [[مدینه]] و [[طائف]]، [[زمین]] و ساختمان و [[کنیز]] و [[غلام]] خریداری کند و این کار [[ابن عباس]]، سبب [[ناراحتی]] شدید [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گردید؛ زیرا آن اموال برای تأمین معاش دهها هزار نفر از بیوگان و [[یتیمان]] بود، کسانی که [[همسران]] و پدرانشان در جنگهای [[جمل]] و [[صفین]] کشته شدند و کسی نبود تا آنها را تأمین کند<ref>تکملة منهاج البراعه، ج۲۰، ص۷۱.</ref>. | در [[شرح نهج البلاغه]] خویی که جلدهای پایانی آن توسط جناب آقای [[محمد باقر کمرهای]] نگاشته شده، در شرح [[نامه]] چهل و یک مینویسد: از چیزهایی که ناراحت کننده و باعث [[تأسف]] است، این نامه است که مخاطب آن یکی از [[اقوام]] حضرت است و بیشتر برآنند که او [[عبدالله بن عباس]] بوده... ابن عباس گویا از ادامه [[حکومت عادلانه]] حضرت [[ناامید]] شده و دانسته که [[حکومت]] به زودی در دست [[دشمنان]] [[بنی هاشم]] قرار خواهد گرفت و کمترین کار آنها این است که بنی هاشم را از حقوقشان [[محروم]] نمایند و آنها را در تنگنای [[اقتصادی]] قرار خواهند داد. از این روی مقدار زیادی از [[اموال]] [[بصره]] را [[ذخیره]] کرد، تا برای خود در [[مکه]] و [[مدینه]] و [[طائف]]، [[زمین]] و ساختمان و [[کنیز]] و [[غلام]] خریداری کند و این کار [[ابن عباس]]، سبب [[ناراحتی]] شدید [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گردید؛ زیرا آن اموال برای تأمین معاش دهها هزار نفر از بیوگان و [[یتیمان]] بود، کسانی که [[همسران]] و پدرانشان در جنگهای [[جمل]] و [[صفین]] کشته شدند و کسی نبود تا آنها را تأمین کند<ref>تکملة منهاج البراعه، ج۲۰، ص۷۱.</ref>. | ||