امامت در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخهها
←ضرورت امامت
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
با توجه به این [[احادیث]] میتوان نتیجه گرفت که [[امام حسین]] {{ع}}[[ امامت]] را [[مقام]] و منصبی [[الهی]] دانسته و بر آن است که [[انتصاب امام]] تنها از جانب [[خدا]] است و هرگز امکان ندارد که این [[مقام]] گزینشی باشد، از این رو [[انتخاب]] [[اهل حل و عقد]]، [[شورا]] یا [[تعیین خلیفه]] قبلی نمیتواند تعیین کننده [[مقام امامت]] در شخصی باشند. | با توجه به این [[احادیث]] میتوان نتیجه گرفت که [[امام حسین]] {{ع}}[[ امامت]] را [[مقام]] و منصبی [[الهی]] دانسته و بر آن است که [[انتصاب امام]] تنها از جانب [[خدا]] است و هرگز امکان ندارد که این [[مقام]] گزینشی باشد، از این رو [[انتخاب]] [[اهل حل و عقد]]، [[شورا]] یا [[تعیین خلیفه]] قبلی نمیتواند تعیین کننده [[مقام امامت]] در شخصی باشند. | ||
== | == ضرورت امامت] == | ||
{{اصلی|ضرورت امامت}} | {{اصلی|ضرورت امامت}} | ||
[[امام حسین]]{{ع}} در خطبهای خطاب به [[اصحاب]] خود پس از بیان اینکه [[شناخت خدای متعال]] و [[عبادت]] او، فلسفه خلقت است، در پاسخ به یکی از [[اصحاب]] که از چگونگی [[شناخت خدا]] سوال کرد، فرمود: "[[شناخت خدا]] به واسطه [[شناخت امام]] هر عصری است که [[اطاعت]] از او بر همگان [[واجب]] شده است"<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ{{ع}} قَالَ: خَرَجَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ اَلْعِبَادَ إِلاَّ لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اِسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي فَمَا مَعْرِفَةُ اَللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ اَلَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}، صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۹.</ref>. | [[امام حسین]]{{ع}} در خطبهای خطاب به [[اصحاب]] خود پس از بیان اینکه [[شناخت خدای متعال]] و [[عبادت]] او، فلسفه خلقت است، در پاسخ به یکی از [[اصحاب]] که از چگونگی [[شناخت خدا]] سوال کرد، فرمود: "[[شناخت خدا]] به واسطه [[شناخت امام]] هر عصری است که [[اطاعت]] از او بر همگان [[واجب]] شده است"<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ{{ع}} قَالَ: خَرَجَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ اَلْعِبَادَ إِلاَّ لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اِسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي فَمَا مَعْرِفَةُ اَللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ اَلَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}، صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۹.</ref>. | ||