جز
جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن'
(←منابع) |
جز (جایگزینی متن - 'محمدبن' به 'محمد بن') |
||
| خط ۶۹: | خط ۶۹: | ||
[[پیامبر]] گرامى [[اسلام]]{{صل}} نیز در روایتى به شایستگى [[امام حسین]]{{ع}} براى [[امامت]] و رهبرى [[امّت]] اشاره فرموده، [[دلیل]] آن را شایستگى و [[بهترین]] [[خلق]] بودن ایشان معرفى کرده و میفرماید: {{متن حدیث|خیرُ الخلقِ بعد اخیه و هو امام المسلمین و حجةٌ على خلقه}}<ref>گروه نویسندگان، کلمات الامام الحسین، قم، دارالمعروف، ۱۳۷۳، ص۱۲.</ref>. | [[پیامبر]] گرامى [[اسلام]]{{صل}} نیز در روایتى به شایستگى [[امام حسین]]{{ع}} براى [[امامت]] و رهبرى [[امّت]] اشاره فرموده، [[دلیل]] آن را شایستگى و [[بهترین]] [[خلق]] بودن ایشان معرفى کرده و میفرماید: {{متن حدیث|خیرُ الخلقِ بعد اخیه و هو امام المسلمین و حجةٌ على خلقه}}<ref>گروه نویسندگان، کلمات الامام الحسین، قم، دارالمعروف، ۱۳۷۳، ص۱۲.</ref>. | ||
[[امام حسین]]{{ع}} در سخنى [[جامع]]، در نامهاى به بزرگان [[بصره]] مىفرمایند: «[[خداوند]] [[محمّد]]{{صل}} را [[پیامبر]] بر خلقش برگزید... و ما [[اهل]]، [[دوستداران]]، [[جانشینان]] و [[وارثان]] او هستیم... مىدانیم که ما از کسانى که این امر را بر عهده گرفتهاند، به این حقى که مستحق آنیم، سزاوارتریم...»<ref> | [[امام حسین]]{{ع}} در سخنى [[جامع]]، در نامهاى به بزرگان [[بصره]] مىفرمایند: «[[خداوند]] [[محمّد]]{{صل}} را [[پیامبر]] بر خلقش برگزید... و ما [[اهل]]، [[دوستداران]]، [[جانشینان]] و [[وارثان]] او هستیم... مىدانیم که ما از کسانى که این امر را بر عهده گرفتهاند، به این حقى که مستحق آنیم، سزاوارتریم...»<ref>محمد بن جریر طبرى، همان، ص۲۴۰ / المقرم، همان، ص۱۵۹ / محمدباقر مجلسى، همان، ص۳۴.</ref>. | ||
=== همراهی با [[حق]] و حق گویی === | === همراهی با [[حق]] و حق گویی === | ||
| خط ۱۱۰: | خط ۱۱۰: | ||
دیگر اینکه میفرماید: «[[پیامبر]] نیز [[آداب]] را به علی{{ع}} میدهد و [[ولایت]] را به اومی سپارد و میفرماید هرکه من مولای اویم [[علی]] مولای اوست». آنچه از این بیان برداشت میشود این است که [[ولایت علی]] {{ع}} مصداق [[آیه]] {{متن قرآن|مَآ ءَاتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ مَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانتَهُواْ}} است. پس طبق این [[روایت]] شایستگیهایی که [[خدا]] به پیامبرش داده او آنها را به [[علی]] {{ع}} میبخشد و اینها در راستای یکدیگرند؛ زیرا شایسته نیست باوجود فرد [[برتری]] که [[رسول خدا]] امر به ولایت او کرده [[مردم]] شخص دیگری را [[انتخاب]] کنند؛ چراکه [[امامت]] واقعیتی است در [[وجود امام]] که مردم توانایی [[شناخت]] آن را ندارند و فقط باید از طریق [[خدا]] به [[مردم]] معرفی شود. | دیگر اینکه میفرماید: «[[پیامبر]] نیز [[آداب]] را به علی{{ع}} میدهد و [[ولایت]] را به اومی سپارد و میفرماید هرکه من مولای اویم [[علی]] مولای اوست». آنچه از این بیان برداشت میشود این است که [[ولایت علی]] {{ع}} مصداق [[آیه]] {{متن قرآن|مَآ ءَاتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ مَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانتَهُواْ}} است. پس طبق این [[روایت]] شایستگیهایی که [[خدا]] به پیامبرش داده او آنها را به [[علی]] {{ع}} میبخشد و اینها در راستای یکدیگرند؛ زیرا شایسته نیست باوجود فرد [[برتری]] که [[رسول خدا]] امر به ولایت او کرده [[مردم]] شخص دیگری را [[انتخاب]] کنند؛ چراکه [[امامت]] واقعیتی است در [[وجود امام]] که مردم توانایی [[شناخت]] آن را ندارند و فقط باید از طریق [[خدا]] به [[مردم]] معرفی شود. | ||
[[امام حسین]]{{ع}}، آن گاه که [[معاویه]] ایشان را به [[خطبه]] خواندن بر [[منبر]] فراخواند، فرمود: «ما [[حزب خدا]] و عترت [[پیامبر اکرم]] و یکی از دو ثقل یا گوهر گرانبهایی هستیم که [[رسول خدا]] ما را در کنار [[کتاب خدا]] قرار داد پس از ما [[اطاعت]] کنید که [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ما [[واجب]] شده است؛ چراکه [[اطاعت]] ما در کنار [[اطاعت خدا]] و [[پیامبر]] قرار گرفته آنجا که [[خدای متعال]] میفرماید: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.<ref> | [[امام حسین]]{{ع}}، آن گاه که [[معاویه]] ایشان را به [[خطبه]] خواندن بر [[منبر]] فراخواند، فرمود: «ما [[حزب خدا]] و عترت [[پیامبر اکرم]] و یکی از دو ثقل یا گوهر گرانبهایی هستیم که [[رسول خدا]] ما را در کنار [[کتاب خدا]] قرار داد پس از ما [[اطاعت]] کنید که [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ما [[واجب]] شده است؛ چراکه [[اطاعت]] ما در کنار [[اطاعت خدا]] و [[پیامبر]] قرار گرفته آنجا که [[خدای متعال]] میفرماید: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.<ref>محمد بن حسن حرّ عاملى، وسائل الشیعه، ج ۱۸، ص۱۴۴، حدیث ۴۵.</ref> | ||
از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده که [[روزی]] "عبد الله بن شداد بن هادی" به شدّت [[بیمار]] شده و تب داشت، او را خدمت [[امام حسین]]{{ع}} بردند. با اشارهای از [[امام]]{{ع}} «تب شدید» از بدن [[بیمار]]، رخت بربست و [[سلامت]] را بازیافت. [[بیمار]] در حالی که تشکر میکرد گفت: از [[لطف]] و [[محبت]] شما بحق [[خشنود]] شدم و دیدم که تب به [[فرمان]] شما از من دور شد. [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: [[سوگند]] به [[خدا]]، [[خداوند]] هیچ پدیدهای را نیافرید جز آنکه آن را به [[اطاعت]] ما، [[فرمان]] داد<ref>رجال کشی، شیخ طوسی، ج۱، ص۲۹۸.</ref>. | از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده که [[روزی]] "عبد الله بن شداد بن هادی" به شدّت [[بیمار]] شده و تب داشت، او را خدمت [[امام حسین]]{{ع}} بردند. با اشارهای از [[امام]]{{ع}} «تب شدید» از بدن [[بیمار]]، رخت بربست و [[سلامت]] را بازیافت. [[بیمار]] در حالی که تشکر میکرد گفت: از [[لطف]] و [[محبت]] شما بحق [[خشنود]] شدم و دیدم که تب به [[فرمان]] شما از من دور شد. [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: [[سوگند]] به [[خدا]]، [[خداوند]] هیچ پدیدهای را نیافرید جز آنکه آن را به [[اطاعت]] ما، [[فرمان]] داد<ref>رجال کشی، شیخ طوسی، ج۱، ص۲۹۸.</ref>. | ||