نهج البلاغه و امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

مسأله [[مهدویت]] در [[نهج البلاغه]] از دو نظر قابل بررسی است. یکی از دیدگاه ملاحم و پیشگویی‌های امام {{ع}} و دیگر مربوط‍‌ به آینده جهان است و اما خطبه‌هایی که حضرت در آن‌ها به مهدویت اشاره کرده‌اند: خطبه ۱۵۰، ۱۳۸، ۱۰۰، ۱۹۵، ۱۸۷، ۱۸۲ و حکمت ۱۴۷ و ۲۵۹. در نهج البلاغه امیر مؤمنان {{ع}} درباره [[حضرت مهدی]] {{ع}} سخنانی آمده است. برای نمونه درباره سیرت [[حضرت ولی عصر]] {{ع}}، در خطبه شیوایی چنین آمده: جامه حکمت به تن کرده، و آن را با جمیع آداب و شرایطش، از توجه و شناخت و اتصال با او و گسستن از غیر او، فراگرفته است. پس حکمت نزد آن حضرت گمشده اوست که در جست‌وجوی آن کوشا است، و آرزوی اوست که به برآورده شدنش دل بسته است. هنگامی که فتنه‌ها روی آورده اسلام غریب شود، او در گوشه‌ای عزلت می‌گزیند و غربت اختیار می‌نماید. رنج‌ها را به جان می‌خرد و از عزلت‌گاه خود بیرون نمی‌آید. او یکتا بازمانده از حجت‌های پروردگار و واپسین جانشین از تبار پیامبران است<ref>نهج البلاغه عبده، ج ۲، ص ۱۰۸؛ شرح ابن ابی الحدید، ج ۲، ص ۴۳۵.</ref>. [[ابن ابی الحدید]] و دیگران تصریح کرده‌اند که این خطبه در [[حق] [[قائم آل محمد]] {{ع}} است<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج ۴، ص ۳۳۶.</ref>. و در [[خطبه شقشقیه]] در همین رابطه می‌فرماید: قسم به پروردگاری که دانه را شکافت و انسان را آفرید، اگر نبود انبوه حاضران و قیام [[حجت]] باوجود یار و یاور، و نبود آن پیمانی که خداوند از دانایان امت گرفته است که در برابر پرخوری ستمگر و گرسنگی ستمکش صبر نکنند، هرآینه زمام و ریسمان شتر خلافت را بر کوهان آن می‌انداختم...<ref>نهج البلاغه عبده، ج ۱، ص ۳۶.</ref>.