یحیی بن عبدالحمید حمانی در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

او نخستین تدوین کننده [[مسند]] در میان [[کوفیان]] است که در آن هزاران حدیث گردآورده است<ref>آن گونه که از کلام ابن عدی استفاده می‌‌شود، مسند او تا قرن چهارم هجری وجود داشته است (نک: الکامل فی ضعفاء الرجال ۷/ ۲۳۹.).</ref>. هرچند هیچ یک از [[صحاح شش گانه]] [[اهل سنت]] [[ونیز]] [[کتاب‌های چهارگانه شیعه]] روایتی را از او نیاورده‌اند، اما برخی دیگر از [[منابع روایی]] [[فریقین]]، شماری از [[روایات]] او را نقل کرده‌اند<ref>نک: سیر اعلام النبلاء ۱۰/ ۵۳۷ - ۵۳۹؛ المعرفة والتاریخ ۱/ ۴۹۸، ۷۶۴؛ ۲/ ۳۰۵ و ۳/ ۱۹۲، ۴۰۲؛ شواهد التنزیل ح ۷۳، ۸۲، ۱۰۲، ۱۴۰ و ۲۱۱؛ معانی الاخبار ۳۶۰؛ امالی طوسی ۲۲۸ و ۳۲۱؛ کتاب الخصال ۱/ ۱۰۴ و ۲/ ۴۱۲ و بحار الانوار ۳۸/ ۱۳۴.</ref>. [[نجاشی]] و [[شیخ طوسی]]، کتابی را از وی گزارش کرده‌اند. [[طوسی]] در فهرست خود ذیل (الحِمّانی) می‌‌نویسد: او کتابی در [[مناقب]] دارد. ظاهراً کتاب نام برده همان کتابی است که وی در [[اثبات امامت امیرمؤمنان]]{{ع}} نوشته است. به هر حال، [[رجالیون]] [[شیعه]] در [[جرح و تعدیل]] یحیی [[سکوت]] کرده‌اند<ref> [[رجال نجاشی]] / ش ۱۰۲۷؛ [[اختیار معرفة الرجال]]/ ش ۵۸۸، [[رجال]] [[طوسی]] ۵۱۷؛ [[فهرست طوسی]] ۱۷۷ و ۱۹۳ و معجم [[رجال الحدیث]] ۲۰/ ۵۹.</ref>.

بخش قابل توجه از روایات او که در دست است به [[فضایل]] و [[مناقب اهل بیت]]{{ع}} اختصاص دارد. او از [[راویان حدیث]] معروف [[غدیر]] و [[خطبه]] شقشقیّه نیز به شمار می‌‌رود. از وی [[روایت]] کرده‌اند که [[ابوبکر ابن ابی‌عیاش]] مرا به صحرا برد و [[قبر امام حسین]]{{ع}} راکه به دستور [[موسی بن عیسی]]، [[والی کوفه]] شخم زده شده بود به من نشان داد <ref>نک: کتاب الخصال ۱/ ۱۰۴؛ ۲/ ۴۱۲؛ المعرفة والتاریخ ۱/ ۷۶۴ و ۳/ ۱۹۲؛ امالی طوسی ۲۲۸ و ۳۲۱ و معانی الاخبار ۳۶۰.</ref>.