امامت امام حسن مجتبی در معارف و سیره نبوی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[سلیم بن قیس]] به [[نقل]] از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[سلمان]] و [[ابوذر]] و [[مقداد]] می‌نویسد: روزی [[رسول خدا]] {{صل}} به [[امام حسن|حسن]] و [[حسین]] که در حال آمدن بودند، نگاه کردند و فرمودند: "به [[خدا]] قسم، این دو آقا و [[سرور]] [[اهل]] بهشتند و پدرشان از آنها بهتر است. [[بهترین]] و [[دوست]] داشتنی‌ترین و گرامی‌ترین [[مردم]] نزد من، پدر شما و سپس مادرتان است. هیچ کس با فضیلت‌تر از من و [[برادر]] و [[وزیر]] و خلیفه‌ام بعد از من در میان امتم و صاحب [[اختیار]] هر مؤمنی بعد از من، یعنی [[علی بن ابی طالب]]، نزد [[خدا]] وجود ندارد. [[آگاه]] باشید! [[برادر]] و [[خلیل]] من و [[وزیر]] و برگزیده‌ام و [[خلیفه]] بعد از من و صاحب [[اختیار]] هر مؤمنی بعد از من، [[علی بن ابی طالب]] است؛ زمانی که [[علی]] از [[دنیا]] برود فرزندم [[امام حسن|حسن]]، [[جانشین]] اوست. زمانی که [[امام حسن|حسن]] از [[دنیا]] برود فرزندم، [[حسین]] [[جانشین]] اوست، و سپس نُه [[امام]] از [[فرزندان حسین]] [[جانشینان]] او هستند و آنها [[هدایت]] گران [[هدایت]] شده‌اند. آنها همراه [[حق]] هستند و [[حق]] همراه آنان است، و تا [[روز قیامت]]، [[حق]] را رها نمی‌کنند و [[حق]] نیز آنها را رها نمی‌کند. آنها مایه قوام [[زمین]] هستند که [[زمین]] به خاطر آنها آرام گرفته است. آنان ریسمان محکم [[خدا]] و دستاویز محکم [[خدا]] هستند که گسستنی برای آنها نیست. آنها [[حجت‌های الهی]] در روی [[زمین]] و [[شاهدان]] [[خداوند]] بر مخلوقات و [[خزانه‌داران علم الهی]] و معدن‌های [[حکمت]] اویند. آنان همانند [[باب حطه]] در [[بنی اسرائیل]] هستند که هر فردی از آن داخل شد، [[مؤمن]] و هر کسی که از آن خارج شد [[کافر]] بود. [[خداوند]] در [[قرآن]]، [[اطاعت]] آنان را [[واجب]] شمرد و به [[پذیرش ولایت]] آنان امر فرموده است. هر کسی از آنان [[اطاعت]] کند، از [[خدا]] [[اطاعت]] کرده و هر کسی از امر آنان [[سرپیچی]] کند، [[خداوند]] را [[نافرمانی]] کرده است"<ref>کتاب سلیم، سلیم بن قیس، ص۲۷۵-۲۷۶.</ref><ref>[[اکبر روستایی|روستایی، اکبر]]، [[حسین بن علی بن ابی طالب (مقاله)| مقاله «حسین بن علی بن ابی طالب»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۱]]، ص۴۴۲-۴۴۳.</ref>