عزت و اقتدار حسینی در حماسه عاشورا (مقاله): تفاوت میان نسخه‌ها

نویسنده این مقاله می‌نویسند: «پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} [[جامعه اسلامی]] دچار نوعی وارونگی [[ارزش‌ها]] شده بود. این وارونگی [[فرهنگی]] در زمینه‌های [[سیاسی]]، [[اعتقادی]] و [[اجتماعی]]، ساختار [[حکومتی]] را کاملا [[تغییر]] داده بود. رویکرد [[دولت]] مردان به [[تجمل‌گرایی]] و ایجاد [[شکاف طبقاتی]] میان [[کارگزاران]] جامعه اسلامی و [[عامه]] [[مردم]]، از شاخصه‌های فرهنگی این عرصه بود و از زمانی که [[معاویه]] با توجیه نزدیک بودن [[شام]] به [[امپراتوری روم]] و [[ضرورت]] نشان دادن [[هیبت]] [[اسلامی]] در مقابل حکومت‌های دیگر، به ساختن [[کاخ]] و گسترش دفتر [[دیوان]] سالاری مبادرت ورزید، نوعی نگرش دنیاطلبانه در میان دولت مردان پیدا شد و شکاف طبقاتی خود را پدیدار کرد. در این میان، [[امام حسین]]{{ع}} می‌دانست که [[جامعه]] به مرزی رسیده است که [[تسامح]] و [[تساهل]] در پیشگاه [[خداوند]]، [[خیانت]] به تمام کسانی است که برای برپایی ارزش‌های [[تمدن اسلامی]]، [[جان]] خود را [[فدا]] کرده بودند. از این رو [[حضرت]] پیش از خروج از [[مدینه]]، [[خط مشی]] حرکت [[اصلاح]] گرایانه خود را چنین تبیین می‌کند: من از روی [[خودخواهی]]، [[خوش‌گذرانی]]، [[فساد]] و [[ستمگری]] [[قیام]] نکرده‌ام، بلکه برای [[اصلاح امت]] جدم خروج کرده‌ام».