عصمت حضرت سلیمان: تفاوت میان نسخه‌ها

در برخی [[آیات قرآن کریم]]، اموری به [[حضرت سلیمان]] نسبت داده شده که برای برخی توهم عدم [[عصمت]] آن حضرت را موجب شده است:  

=== آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره صاد ===

برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]] در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند که از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا شده پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.

'''پاسخ: رژه اسبان به منظور آمادگی برای جهاد و قضا شدن نماز در حد [[ترک اولی]]''': رژه اسبان برای [[آمادگی رزمی]] بوده است و قضا شدن نماز در این شرایط (مانند جریان [[رد الشمس]] برای [[حضرت علی]] {{ع}}) تنها به عنوان ترک اولی است؛ یعنی عبادتی او را از [[عبادت]] دیگر باز داشت. البته نماز مهم‌تر بود و اگر نماز را نمازی مستحبی بدانیم و ذکر را [[یاد خدا]] معنا کنیم، این توجیه وجه بهتری می‌یابد؛ اما در مورد اینکه بازگرداندن [[خورشید]]، چه ارتباطی با دست کشیدن بر گردن و ساق اسب‌ها دارد، باید گفت حضرت با این کار، اسب‌ها را وداع گفت و به [[ذکر خدا]] و نماز پرداخت؛ یا اگر منظور این باشد که به گردن و ساق خود دست کشید، این کار در [[حقیقت]] همان [[وضو]] برای نماز بود که از آن چنین تعبیر شده است. پاره‌ای از [[روایات]] نیز همین [[تفسیر]] را [[تأیید]] می‌کند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.</ref>، مانند [[روایت]] صندوق که می‌فرماید: {{متن حدیث|مَا رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ {{ع}} عُرِضَ عَلَيْهِ ذَاتَ يَوْمٍ بِالْعَشِيِّ الْخَيْلُ... فَقَالَ لِلْمَلَائِكَةِ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَيَّ حَتَّى أُصَلِّيَ}}<ref>محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۹.</ref>؛ عصرگاهی [[لشکر]] بر [[حضرت سلیمان]] {{ع}} عرضه گردید. حضرت مشغول تماشای آنان شد تا اینکه خورشید در پرده [[حجاب]] قرار گرفت (غروب کرد) حضرت سلیمان {{ع}} به [[ملائکه]] دستور داد که خورشید را برگردانند تا نمازش را به جا آورد. آنان نیز آن را برگرداندند. پس او دستی بر ساق‌ها و گردنش کشید و از دیگر اصحابش که مانند او نمازشان [[قضا]] شده بود، خواست تا آنان نیز همین کار را انجام دهند. این کار همان وضوی آنان بود که با آن [[نماز]] به جا آوردند و پس از آن، [[خورشید]] دگربار غروب کرد... .

[[روایت]] در [[من لا یحضره الفقیه]] مرسله است و با تعبیر {{متن حدیث|رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}}}} آمده است، اما [[مرحوم صدوق]] می‌نویسد: این [[حدیث]] را در کتاب الفوائد با سند نقل کرده‌ام. در قسمت مشیخه کتاب من لا یحضره الفقیه سند روایت آمده است<ref>{{متن حدیث|عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيِّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ النَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ النَّوْفَلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّادِقِ‌{{ع}}}}؛ (محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۴، قسمت شرح مشیخه الفقیه، ص۲۹).</ref>.

این پاسخ، [[برترین]] پاسخ در این مجال است. ایرادهایی نیز برای آن برشمرده‌اند که دارای پاسخ‌اند<ref>[[جعفر انواری|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۱-۳۵۰.</ref>.