شکرگزاری در حقوق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

شکرگزاری در حقوق اسلامی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۴

۵٬۰۸۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۳

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۳٬۷۶۳

ویرایش

@@ خط ۲۳: / خط ۲۳: @@
 توجه به این نکته نیز ضروری است که [[نعمت]] بیشتر، [[مسئولیت]] بیشتری را نیز به دنبال دارد چنانکه [[خداوند]] در میان آفریده‌هایش در تمام [[عوالم]]، به [[انسان]] بیشترین [[نعمت‌ها]] را داده است و در مقابل، [[انسان]] [[مسئولیت]] بیشتری را دارد. در این باره [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرمایند: "اگر [[نعمت]] [[خدا]] بر کسی فراوان و بی‌حساب شود، [[مسئولیت]] او نسبت به نیازمندی‌های [[مردم]] شدت می‌یابد. اگر می‌خواهید که سایۀ [[نعمت]] بر شما ادامه داشته باشد، نیازهای [[مردم]] را برطرف کنید وگرنه [[نعمت]] [[خدا]] را در معرض نابودی قرار می‌دهید..."<ref>الکافی، ج۴، ص۳۷.</ref>.<ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۱۳۳- ۱۳۴.</ref>
+== [[اهل بیت]] واسطۀ [[نعمت]] ==
+هر نعمتی که به ما می‌رسد از خداست ولی [[خداوند]] [[اراده]] فرموده که [[کارها]] را از راه اسبابش فراهم آورد پس برای هر چیزی سبب و وسیله‌ای قرار داد و برای هر سبب شرح و گشایشی مقرر داشته است<ref>الکافی، ج۱، ص۱۸۳.</ref>. در این میان اهل بیت مطابق آنچه در فرازهایی از [[زیارت جامعه کبیره]] و [[روایات]] متعدد آمده، واسطه در رسیدن [[فیض]] [[تکوینی]] و [[تشریعی]] به [[بندگان]] هستند پس باید ابتدا از [[خدا]] و سپس از اهل بیت{{عم}} تشکر کرد.
+[[امام رضا]]{{ع}} می‌‌فرمایند: «کسی که از نعمت دهنده از [[مخلوقات]] [[شکرگزاری]]،نکند از خدا شکرگزاری نکرده است»<ref>{{متن حدیث|مَنْ لَم یَشْکُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ المَخْلُوقِینَ لَمْ یَشْکُرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ}}، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج ۲، ص٢۴.</ref>. از سوی دیگر در ذیل آیۀ {{متن قرآن|ثُمَّ لَتُسْتَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعیم}}<ref>سوره تکاثر، آیه ۸: سپس در آن روز قطعاً از نعمت‌ها بازپرسی خواهید شد.</ref>، طبق روایتی [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: {{متن حدیث|نحنُ مِنَ النَّعِیمِ}}، ما از آن [[نعمت‌ها]] هستیم که می‌پرسند<ref>شیخ طوسی، الأمالی، ص۲۷۲ و شبیه آن حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج ۲، ص۶.</ref>. نیز تصریح فرمودند: «ما اهل بیت آن نعمتی هستیم که خدا بر [[مردم]] ارزانی داشته، به به وسیلۀ ما با یکدیگر [[الفت]] گرفتند با اینکه قبلاً با هم [[اختلاف]] داشتند و به وسیله ی ما دل‌های آنها را به هم نزدیک نمود و با هم [[برادر]] شدند با اینکه قبلاً [[دشمن]] یکدیگر بودند و به وسیلۀ ما آنها را به [[اسلام]] [[هدایت]] کرد، این است نعمت [[پایدار]]، خداوند از آنها خواهد پرسید راجع به این نعمت که به آنها ارزانی داده و آن [[پیامبر]] وعترت اوست»<ref>{{متن حدیث|... نَحْنُ أَهْلُ الْبَیتِ النَّعِیمُ الَّذِی أَنْعَمَ اللهُ بِنَا عَلَی الْعِبَادِ بِنَا اخْتَلَفُوا بَعْدَ أَنْ کَانُوا مُخْتَلِفِینَ وَبِنَا أَلَکَ اللَّهُ بَینَ قُلُوبِهِمْ وَبِنَا أَنْقَذَهُمُ اللَّهُ مِنَ الشِّرْکِ وَ الْمُعَاصِی وَبِنَا جَعَلَهُمُ اللَّهُ إِخْوَانًا وَبِنَا هَدَاهُمُ اللَّهُ نَبِی النِّعْمَةُ الَّتِی لَا تَنْقَطِعُ وَاللَّهُ سَائِلُهُمْ عَنْ حَقِّ النِّعْمَةِ الَّتِی أَنْعَمَ عَلَیْهِمْ وَهُوَ النَّبِی وَ عِشْرَتُه}}، راوندی، الدعوات، ص۱۵۸.</ref>.
+همچنین ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|فَاذْکُرُوا آلاء الله}}<ref>سوره اعراف، آیه ۶٩، پس نعمت‌های خدا را به یاد آرید.</ref> [[ابویوسف]] [[بزاز]] گوید: [[امام صادق]]{{ع}} این آیه را [[تلاوت]] نمود و فرمود: «می‌دانی [[نعمت‌های خدا]] چیست؟ عرض کردم: نه، فرمود: مقصود بزرگترین نعمت‌های خداست بر خلقش و آن [[ولایت]] ماست<ref>الکافی، ج ۱، ص۲۱۷، ترجمه سید جواد مصطفوی، ج۱، ص٣١۶.</ref>. [[امام محمد باقر]]{{ع}} وجود [[اهل بیت]]{{ع}} را به عنوان [[نعمت خدا]] در میان بندگانش یاد می‌کند: {{متن حدیث|... وَ نَحْنُ مِنْ نِعْمَةِ اللهِ عَلی خَلْقِه}}،.... و ما اهل بیت از
+نعمت‌های خدا بر [[خلق]] او هستیم<ref>بصائر الدرجات، ص۶٣ و شبیه آن در کمال الدین، ج۱، ص۲۰۵. </ref>.
+نتیجه آنکه در [[قرآن]] به دنبال هر نعمتی [[شکر]] مطرح است و حقی که [[نعمت]] برای [[انسان]] می‌‌آورد این است که نسبت به نعمت دهنده [[شاکر]] باشد و [[شکر نعمت]] وجود اهل بیت در [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ایشان است<ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۱۳۵- ۱۳۷.</ref>.
 == منابع ==