شکرگزاری در حقوق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[امام رضا]]{{ع}} می‌‌فرمایند: «کسی که از نعمت دهنده از [[مخلوقات]] [[شکرگزاری]]،نکند از خدا شکرگزاری نکرده است»<ref>{{متن حدیث|مَنْ لَم یَشْکُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ المَخْلُوقِینَ لَمْ یَشْکُرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ}}، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج ۲، ص٢۴.</ref>. از سوی دیگر در ذیل آیۀ {{متن قرآن|ثُمَّ لَتُسْتَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعیم}}<ref>سوره تکاثر، آیه ۸: سپس در آن روز قطعاً از نعمت‌ها بازپرسی خواهید شد.</ref>، طبق روایتی [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: {{متن حدیث|نحنُ مِنَ النَّعِیمِ}}، ما از آن [[نعمت‌ها]] هستیم که می‌پرسند<ref>شیخ طوسی، الأمالی، ص۲۷۲ و شبیه آن حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج ۲، ص۶.</ref>. نیز تصریح فرمودند: «ما اهل بیت آن نعمتی هستیم که خدا بر [[مردم]] ارزانی داشته، به به وسیلۀ ما با یکدیگر [[الفت]] گرفتند با اینکه قبلاً با هم [[اختلاف]] داشتند و به وسیله ی ما دل‌های آنها را به هم نزدیک نمود و با هم [[برادر]] شدند با اینکه قبلاً [[دشمن]] یکدیگر بودند و به وسیلۀ ما آنها را به [[اسلام]] [[هدایت]] کرد، این است نعمت [[پایدار]]، خداوند از آنها خواهد پرسید راجع به این نعمت که به آنها ارزانی داده و آن [[پیامبر]] وعترت اوست»<ref>{{متن حدیث|... نَحْنُ أَهْلُ الْبَیتِ النَّعِیمُ الَّذِی أَنْعَمَ اللهُ بِنَا عَلَی الْعِبَادِ بِنَا اخْتَلَفُوا بَعْدَ أَنْ کَانُوا مُخْتَلِفِینَ وَبِنَا أَلَکَ اللَّهُ بَینَ قُلُوبِهِمْ وَبِنَا أَنْقَذَهُمُ اللَّهُ مِنَ الشِّرْکِ وَ الْمُعَاصِی وَبِنَا جَعَلَهُمُ اللَّهُ إِخْوَانًا وَبِنَا هَدَاهُمُ اللَّهُ نَبِی النِّعْمَةُ الَّتِی لَا تَنْقَطِعُ وَاللَّهُ سَائِلُهُمْ عَنْ حَقِّ النِّعْمَةِ الَّتِی أَنْعَمَ عَلَیْهِمْ وَهُوَ النَّبِی وَ عِشْرَتُه}}، راوندی، الدعوات، ص۱۵۸.</ref>.

همچنین ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|فَاذْکُرُوا آلاء الله}}<ref>سوره اعراف، آیه ۶٩، پس نعمت‌های خدا را به یاد آرید.</ref> [[ابویوسف]] [[بزاز]] گوید: [[امام صادق]]{{ع}} این آیه را [[تلاوت]] نمود و فرمود: «می‌دانی [[نعمت‌های خدا]] چیست؟ عرض کردم: نه، فرمود: مقصود بزرگترین نعمت‌های خداست بر خلقش و آن [[ولایت]] ماست<ref>الکافی، ج ۱، ص۲۱۷، ترجمه سید جواد مصطفوی، ج۱، ص٣١۶.</ref>. [[امام محمد باقر]]{{ع}} وجود [[اهل بیت]]{{ع}} را به عنوان [[نعمت خدا]] در میان بندگانش یاد می‌کند: {{متن حدیث|... وَ نَحْنُ مِنْ نِعْمَةِ اللهِ عَلی خَلْقِه}}،.... و ما اهل بیت از

نتیجه آنکه در [[قرآن]] به دنبال هر نعمتی [[شکر]] مطرح است و حقی که [[نعمت]] برای [[انسان]] می‌‌آورد این است که نسبت به نعمت دهنده [[شاکر]] باشد و [[شکر نعمت]] وجود اهل بیت در [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ایشان است<ref>[[آرزو شکری|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)|حقوق اهل بیت]]، ص۱۳۵- ۱۳۷.</ref>.