فلسطین: تفاوت میان نسخه‌ها

فلسطین (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲

۵٬۵۹۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۳

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۰٬۲۶۲

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[فلسطین در معارف مهدویت]] - [[فلسطین در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}
-== مقدمه ==
+== جغرافیای فلسطین ==
-سرزمینی در غرب آسیا و [[شرق]] [[دریای مدیترانه]]. این [[سرزمین مقدس]] و کهن، محل زیستن و [[بعثت]] [[پیامبران الهی]] همچون [[ابراهیم]]، [[اسحاق]]، [[موسی]]، [[عیسی]]، [[سلیمان]] و... بوده و شهرهای آن همچون [[اورشلیم]]، [[بیت المقدس]] نزد همه [[مسلمانان]] و [[یهود]] و [[نصارا]] [[مقدس]] است و قرن‌ها کنار هم با [[مسالمت]] [[زندگی]] می‌کردند. [[مسجد الأقصی]] [[قبله]] نخست [[مسلمین]] در این سرزمین است و معابد بسیاری در آنجا وجود دارد.
+فلسطین [[سرزمین]] کوچکی است که همچون پلی سه قاره [[آسیا]] و [[آفریقا]] و اروپا را به یکدیگر متصل می‌کند. [[قلب]] فلسطین قلب [[جهان عرب]] و حلقه اتصال [[شرق]] و [[غرب]] است. این سرزمین، از شمال به لبنان، از جنوب به [[مصر]]، از شرق به [[اردن]] و [[سوریه]] و از [[مغرب]] به دریای مدیترانه محدود می‌شود. مساحت آن در حدود ۲۰۷۰۰ کیلومتر مربع است. از نظر طبیعی [[کشور فلسطین]] را می‌توان به دو منطقه جغرافیایی تقسیم کرد:
+# منطقه شمالی، که قسمت بالای آن را ادامه تپه‌های جنوب لبنان می‌پوشاند. این تپه‌ها، به سه سو کشیده شده است، از [[مشرق]] به دره اردن، از مغرب به دشت ساحلی و از جنوب به دره وسیع و کم‌عمقی که از کناره‌های جنوب شرقی دریای مدیترانه، تا دره اردن، ادامه می‌یابد... این منطقه قرن‌ها راه ارتباطی مهم ساحل دریای مدیترانه و مصر، با قسمت داخلی خاورمیانه بوده و به این ترتیب راه عبوری برای تهاجمات قومی، [[فرهنگی]] و نظامی بوده است.
+# قسمت جنوبی، که شامل جلگه مرتفع صحرایی است و به صحرای نقبNogeb معروف است. این قسمت تقریباً نیمی از سرزمین فلسطین را شامل می‌شود و ارتفاع آن از سطح دریا ۳۰۰ تا ۴۵۰ متر است... .
-در اوایل قرن نوزدهم (سال ۱۹۱۷‌ میلادی) با [[توطئه]] شوم [[انگلیس]] و استعمارگران، [[بیت‌المقدس]] و بخش‌هایی از این سرزمین اشغال شد و [[یهودیان]] را از سراسر [[جهان]] به آنجا آوردند و [[حکومت]] [[غاصب]] [[اسرائیل]] در آنجا تشکیل شد و میلیون‌ها فلسطینی را از وطن خویش آواره ساختند و هنوز هم فلسطین اشغالی در [[سلطه]] [[حکومت]] [[صهیونیستی]] [[اسرائیل]] است. در این مدت، قیام‌های فراوانی بر ضد اشغالگران [[قدس]] صورت گرفته که از مشهورترین آنها [[قیام]] عزالدین قسام است. [[صهیونیست‌ها]] بارها در مناطق و شهرهای اشغالی [[کشتارها]] و قتل‌عام‌هایی مرتکب شده‌اند. [[امام خمینی]] در پیامی در سال ۱۳۵۸ شمسی آخرین [[جمعه]] [[ماه رمضان]] را برای همیشه به عنوان «روز [[قدس]]» اعلام کردند و از آن پس تاکنون همواره در چنین روزی تظاهرات و راهپیمایی‌های [[عظیم]] در [[حمایت از مظلومان]] آواره فلسطینی و بر ضد اشغالگران انجام می‌گیرد. انتفاضه فلسطین، نمونه‌ای از [[مبارزات]] مردمی [[مسلمانان]] این سرزمین بر ضد رژیم اشغالگر است که چند سالی است ادامه دارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۷۶.</ref>.
+فلسطین در حال حاضر شامل سه منطقه سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸م، کرانه باختری رود اردن و نوار غزه، یعنی باریکه‌ای به مساحت ۴۵ کیلومتر در کنار سواحل دریای مدیترانه است<ref>ولید، نوار غزه، ۹.</ref>.
-==جغرافیای [[فلسطین]]==
+آب و هوای فلسطین در تابستان گرم و زمستان‌ها [[معتدل]] و بارانی است، ارتفاعات شمالی سبب می‌شود که در بعضی اوقات در تپه‌های آن ناحیه، برف ببارد. رود اردن در مرز مشترک فلسطین، سوریه و اردن جریان دارد که بخشی از خاک فلسطین در نواحی شمالی را آبیاری می‌کند.
-فلسطین [[سرزمین]] کوچکی است، که همچون پلی سه قاره [[آسیا]] و [[آفریقا]] و اروپا را به یکدیگر متصل می‌کند. [[قلب]] فلسطین قلب [[جهان عرب]] و حلقه اتصال [[شرق]] و [[غرب]] است.
-این سرزمین، از شمال به لبنان، از جنوب به [[مصر]]، از شرق به [[اردن]] و [[سوریه]] از [[مغرب]] به دریای مدیترانه محدود می‌شود. مساحت آن در حدود ۲۰۷۰۰ کیلومتر مربع است. از نظر طبیعی [[کشور فلسطین]] را می‌توان به دو منطقه جغرافیایی تقسیم کرد:
-#منطقه شمالی، که قسمت بالای آن را ادامه تپه‌های جنوب لبنان می‌پوشاند. این تپه‌ها، به سه سو کشیده شده است، از [[مشرق]] به دره اردن، از مغرب به دشت ساحلی و از جنوب به دره وسیع و کم‌عمقی، که از کناره‌های جنوب شرقی دریای مدیترانه، تا دره اردن، ادامه می‌یابد... این منطقه قرن‌ها راه ارتباطی مهم ساحل دریای مدیترانه و مصر، با قسمت داخلی خاورمیانه بوده و به این ترتیب راه عبوری برای تهاجمات قومی، [[فرهنگی]] و نظامی بوده است.
-#قسمت جنوبی، که شامل جلگه مرتفع صحرایی است و به صحرای نقبNogeb معروف است. این قسمت تقریباً نیمی از سرزمین فلسطین را شامل می‌شود و ارتفاع آن از سطح دریا ۳۰۰ تا ۴۵۰ متر است...
-آب و هوای فلسطین در تابستان گرم و زمستان‌ها [[معتدل]] و بارانی است، ارتفاعات شمالی سبب می‌شود، که در بعضی اوقات در تپه‌های آن ناحیه، برف ببارد... رود اردن در مرز مشترک فلسطین، سوریه و اردن جریان دارد، که بخشی از [[خاک]] فلسطین در نواحی شمالی را آبیاری می‌کند.
-[[جمعیت]] فلسطین بالغ بر ۵/۶ میلیون نفر است، که از [[زمان]] تشکیل [[رژیم]] [[صهیونیست]] [[اسرائیل]]، نزدیک به سه میلیون، از آنان به دست این رژیم به بیرون، از سرزمین فلسطین رانده شده‌اند و در سرزمین‌های [[عربی]] آواره گشته‌اند. جمعیت داخل سرزمین را غالباً [[یهودیان]] [[مهاجر]] و دیگر [[فلسطینیان]] تشکیل می‌دهند...
-پایتخت و [[شهر]] مهم این سرزمین، [[بیت المقدس]] است، که [[زیارتگاه]] [[مسلمانان]] و [[مسیحیان]] و [[یهودیان]] [[جهان]] است. [[بیت المقدس]]، پیش از [[مکه]] [[قبله]] گاه [[مسلمانان]] بوده است. شهرهای عمده دیگر آن، [[حیفا]] و رام [[الله]] است»<ref>عبد الرضا، آخوند فرج، جغرافیای کشورهای مسلمان، ص۵۸.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۸.</ref>
-==ویژگی‌های [[تاریخی]] و [[سیاسی]] [[فلسطین]]==
+[[جمعیت]] فلسطین بالغ بر ۵/۶ میلیون نفر است که از [[زمان]] تشکیل [[رژیم]] [[صهیونیست]] [[اسرائیل]]، نزدیک به سه میلیون نفر از آنان به دست این رژیم به بیرون از سرزمین فلسطین رانده شده‌اند و در سرزمین‌های عربی آواره گشته‌اند. جمعیت داخل سرزمین را غالباً [[یهودیان]] [[مهاجر]] و دیگر [[فلسطینیان]] تشکیل می‌دهند... . داخل فلسطین اشغالی ۵۲ درصد جمعیت [[یهودی]] و ۴۸ درصد غیر یهودی هستند<ref>ابومرزوق، آینده فلسطین از آن اسلام است، ۲۳.</ref>.
-قدیمی‌ترین ساکنان فلسطین را دسته‌ای از [[مهاجرین]] سامی نژاد، به نام [[کنعانیان]]، که در ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد، به نام فلسطین وارد این [[سرزمین]] شدند و جای کنعانی‌ها را گرفتند. نام فلسطین از نام همین [[قوم]] گرفته شده است. در طول [[تاریخ]]، اگرچه [[اقوام]] مختلفی به فلسطین [[حمله]] کردند و بعضی از آنها برای مدتی، در آنجا سکنی گزیدند، ولی همواره فلسطین سرزمین [[اعراب]] [[فلسطینی]] باقی ماند و [[اکثریت]] ساکنانش همین اعراب بودند فلسطین، از [[قرن هفتم]] میلادی، یعنی از [[زمان]] [[ظهور اسلام]]، تا قرن اخیر که [[صهیونیست‌ها]]، به کمک [[استعمارگران]] [[انگلیسی]] و آمریکایی، بر آن مسلط شدند، در دست مسلمانان قرار داشت، در این مدت [[پیروان ادیان]] مختلف، با [[مسالمت]] و [[دوستی]] در کنار یکدیگر [[زندگی]] می‌کردند.
-در آغاز قرن نوزدهم میلادی، [[انگلیس]] و فرانسه، که به [[اندیشه]] تجزیه امپراطوری [[عثمانی]] افتاده بودند، بر آن شدند، تا پس از تحریک اعراب، برای کسب [[استقلال]] از عثمانی، زمینه‌های لازم را برای تشکیل دولتی [[غیر عرب]]، در حد فاصل قاره [[آسیا]] و [[آفریقا]] کاملاً وابسته به خود که از نظر [[فرهنگ]] و نژاد، نیز امکان [[وحدت]] با اعراب را نداشته باشد، فراهم آورند. مقارن همین تلاش، یهودیان نیز به اندیشه تشکیل سرزمینی برای خود بر آمدند. این قوم با چنین خواستی بهترین وسیله بری اجرای مطامع [[استعماری]] قدرت‌های اروپایی به شمار می‌رفت.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۹.</ref>
-==فِلَسطین==
+پایتخت و [[شهر]] مهم این سرزمین، [[بیت المقدس]] است که [[زیارتگاه]] [[مسلمانان]] و [[مسیحیان]] و [[یهودیان]] [[جهان]] است. [[بیت المقدس]]، پیش از [[مکه]] [[قبله]] گاه [[مسلمانان]] بوده است. شهرهای عمده دیگر آن، [[حیفا]] و رام الله است<ref>عبد الرضا، آخوند فرج، جغرافیای کشورهای مسلمان، ص۵۸.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۸؛ [[زهرا السادات حسینی عسکرانی|حسینی عسکرانی، زهرا السادات]]، [[فلسطین (مقاله)| مقاله «فلسطین»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۷ (کتاب)| دانشنامه امام خمینی ج۷]]، ص۶۲۰ ـ ۶۲۷؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۷۶.</ref>
-منطقه انتهایی [[ولایت شام]] است از سوی [[مصر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> مرکز این ناحیه، [[بیت المقدس]] و از شهرهای مشهور آن [[عسقلان]]، [[رمله]]، غزه، قیساریه، [[نابلس]]، عمان، [[یافا]] و... می‌‌باشد.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> برخی از اقلیم شناسان و [[جغرافی‌دانان]] در تحدید این [[سرزمین]] - که عمده مساحتش را مناطق کوهستانی تشکیل می‌‌دهد و اندکی هم دشت،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> - فلسطین را اول اجناد [[شام]] از طرف غرب گفته، فاصله دو نقطه ابتدایی و انتهایی طول آن را - که از رفح در جنوب (از سمت مصر) آغاز و در لجون از نواحی غور خاتمه می‌‌یابد - سه [[روز]] راه سواره عنوان کرده‌اند. ضمن آنکه عرض این منطقه را هم - که از [[یافا]] تا [[اریحا]] امتداد دارد - حدود سه روز راه سواره گفته‌اند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> در علت نامگذاری فلسطین به این نام، اقوال متعددی مطرح شده اما تقریبا همه صاحب‌نظران در این امر با هم اشتراک نظر دارند که نام فلسطین برگرفته از اسم فلسطین از فرزندزادگان [[نوح نبی]]{{ع}} است. برخی این شخص را، فلسطین بن سام بن [[ارم]] بن سام و بعضی دیگر فلسطین بن [[کلثوم]] از [[فرزندان]] فلان بن نوح{{ع}} دانسته،<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴.</ref> برخی هم با اسامی و [[نسب]] دیگر از این شخص نام برده‌اند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۴-۲۷۵.</ref> بخش اعظم فلسطین در سال ۱۹۶۷ میلادی با [[توطئه]] [[انگلیس]] و دیگر دول [[استعماری]]، به اشغال [[صهیونیست‌ها]] در آمد و تا کنون نیز در [[تصرف]] آنها باقی مانده است. علاوه بر این فلسطین، برخی اقوال، حاکی از وجود روستایی در [[عراق]] به نام فلسطین است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۲۷۵.</ref>.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص ۲۳۸.</ref>
+== پیشینه ==
+قدیمی‌ترین ساکنان فلسطین را دسته‌ای از [[مهاجرین]] سامی نژاد، به نام [[کنعانیان]] که ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد، به نام فلسطین وارد این [[سرزمین]] شدند و جای کنعانی‌ها را گرفتند. نام فلسطین از نام همین [[قوم]] گرفته شده است. در طول [[تاریخ]]، اگرچه [[اقوام]] مختلفی به فلسطین [[حمله]] کردند و بعضی از آنها برای مدتی، در آنجا سکنی گزیدند، ولی همواره فلسطین سرزمین [[اعراب]] [[فلسطینی]] باقی ماند و [[اکثریت]] ساکنانش همین اعراب بودند. فلسطین از [[قرن هفتم]] میلادی، یعنی از [[زمان]] [[ظهور اسلام]]، تا قرن اخیر که [[صهیونیست‌ها]]، به کمک [[استعمارگران]] [[انگلیسی]] و آمریکایی، بر آن مسلط شدند، در دست مسلمانان قرار داشت، در این مدت [[پیروان ادیان]] مختلف، با [[مسالمت]] و [[دوستی]] در کنار یکدیگر [[زندگی]] می‌کردند<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۴۹.</ref>.
+فلسطین محل تولد و زندگی برخی انبیای [[اولوالعزم]]{{ع}}، مانند [[ابراهیم]]{{ع}}، [[موسی]]{{ع}} و [[عیسی]]{{ع}} بوده است<ref>ناس، تاریخ جامع ادیان، ۵۰۴–۴۸۸ و ۵۷۸–۵۷۷.</ref> و [[شهر]] [[بیت‌المقدس]] را در [[دل]] خویش دارد. شروع بنای بیت‌المقدس (به عنوان [[مسجد]]) به دست داوود [[نبی]]{{ع}} و تکمیل آن به دست [[سلیمان]]{{ع}} بود<ref>ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ۱/۲۲۷–۲۲۸.</ref> و بارها، از جمله در دوران [[عبدالملک‌ بن‌ مروان]] تجدید بنا شد<ref>ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ۸/۲۸۰.</ref>. این مسجد در [[قرآن]] «[[مسجدالاقصی]]» نامیده شده و محل [[معراج]] [[پیامبر اسلام]]{{صل}} بوده است<ref>اسراء، ۱؛ طبرسی، مجمع البیان، ۶/۶۱۲.</ref>.
+[[اسلام]] در زمان خلیفه دوم وارد [[سرزمین فلسطین]] شد. [[مردم]] بیت‌المقدس در برابر [[مسلمانان]] [[مقاومت]] کردند. در این میان، هیئتی از [[مردم]] [[شهر]] با [[خلیفه دوم]] دیدار کردند و پیشنهاد [[صلح]] دادند، به شرطی که [[خلیفه]] خود، مباشر واگذاری [[قدس]] باشد. خلیفه نیز شرط آنان را پذیرفت و به معابد و صلیب‌های آنان [[امان]] داد و بنا به خواسته [[مسیحیان]] [[اجازه]] اسکان [[یهودیان]] را در شهر نداد؛ در برابر، مسیحیان ملزم به پرداخت [[جزیه]] شدند<ref>زعیتر، سرگذشت فلسطین یا کارنامه سیاه استعمار، ۷۳–۷۴.</ref>. در سال ۱۰۹۵م [[جنگ‌های صلیبی]] آغاز گردید و [[فلسطین]] طی یک [[قرن]] میان مسیحیان و مسلمانان [[دست]] به دست شد؛ تا اینکه [[صلاح‌الدین ایوبی]] در سال ۱۱۹۲م آن را فتح کرد. پس از آن تا سال ۱۹۱۷م/ ۱۲۹۶ش زیر [[سیطره]] [[عثمانی]] قرار گرفت و سپس زیر [[سلطه]] [[استعمار]] درآمد<ref>محدثی، فلسطین، ۱۲؛  زعیتر، سرگذشت فلسطین یا کارنامه سیاه استعمار، ۸۲–۹۴.</ref>.
+مورخان [[صهیونیست]] معتقدند تلاش برای تأسیس اسرائیل در واقع بازسازی مجدد [[حکومت]] [[یهود]] در این منطقه است. آنان فلسطین را سرزمین نیاکان و پدران خود می‌دانند و از طرفی بازگشت یهودیان به [[سرزمین موعود]] (فلسطین) را تحقق [[وعده الهی]] می‌پندارند که از طرف [[خداوند]] به [[بنی‌اسرائیل]] داده شده است.<ref>احمدی، ریشه‌های بحران در خاورمیانه، ۷.</ref> نخستین [[مهاجران]] یهود در اوایل سال ۱۸۸۰م/ ۱۲۵۹ش از روسیه وارد فلسطین شدند.<ref>احمدی، ریشه‌های بحران در خاورمیانه، ۳۳.</ref> یهودیان، در آن برهه زمانی، به [[هدف]] تأسیس حزبی خاص<ref> علم‌الهدی، شناخت صهیونیسم بین‌الملل، ۱۴۴.</ref> در سال ۱۸۹۷م/ ۱۲۷۶ش، در شهر بال سوئیس به [[سرپرستی]] «هرتزل» کنگره‌ای تشکیل دادند و [[تصمیم]] به تشکیل «[[سازمان]] [[صهیونیسم]] [[جهانی]]» گرفتند.
+در سال ۱۸۹۷م/ ۱۲۷۶ش [[دولت بریتانیا]] با طرح توطئه‌ای، سرعت [[فروپاشی]] [[امپراتوری عثمانی]] را ـ که مانعی بر سر راه تصرف فلسطین به‌شمار می‌رفت ـ تشدید کرد<ref>زعیتر، سرگذشت فلسطین یا کارنامه سیاه استعمار، ۱۱۲–۱۱۰.</ref>؛ سپس در [[زمان]] [[جنگ]] جهانی اول و بر اساس [[قرارداد]] سایکس ـ پیکو ۱۹۱۶م/ ۱۲۹۵ش، بخش وسیعی از سرزمین‌های [[عربی]]، ازجمله فلسطین را در [[اختیار]] گرفت و آن‌گاه بر پایه اعلامیه بالفور ([[وزیر]] [[خارجه]] وقت بریتانیا) ۱۹۱۷م/ ۱۲۹۶ش، به [[صهیونیست‌ها]] [[وعده]] داد [[فلسطین]] را برای تشکیل «[[وطن]] ملی [[یهود]]» در اختیارشان قرار دهد.<ref>زعیتر، سرگذشت فلسطین یا کارنامه سیاه استعمار، ۱۱۵–۱۲۶.</ref> [[یهودیان]] برای محقق‌کردن این وعده، به سراغ متفقین [[پیروز]] در [[جنگ]] جهانی اول رفتند و توانستند با کمک [[سرمایه‌داران]] [[یهودی]]، شورای عالی دول متفق را در سال ۱۹۲۰م/ ۱۲۹۹ش به اجرای اعلامیه بالفور وادار کنند تا فلسطین تحت [[حمایت]] [[انگلیس]] قرار گیرد.<ref>صفاتاج، فلسطین از اشغال تا انتفاضه، ۴۳.</ref> در ادامه اجرای این نقشه در ۱۴ مه ۱۹۴۸م/ ۱۳۲۷ش، نیروهای [[انگلیسی]] از فلسطین خارج شدند و پس از ساعاتی [[دولت اسرائیل]] در تل‌آویو اعلام موجودیت کرد<ref>دولت‌آبادی، رویارویی ایدئولوژی‌های انتفاضه، ۶۰.</ref>.<ref>[[زهرا السادات حسینی عسکرانی|حسینی عسکرانی، زهرا السادات]]، [[فلسطین (مقاله)| مقاله «فلسطین»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۷ (کتاب)| دانشنامه امام خمینی ج۷]]، ص۶۲۰ ـ ۶۲۷؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۷۶.</ref>
+== [[مبارزات]] [[مردم]] فلسطین ==
+سابقه مبارزات عرب‌های [[فلسطینی]] علیه اشغالگران به اواخر [[قرن]] نوزدهم میلادی (۱۸۸۶م به بعد) بازمی‌گردد. در آن سال‌ها [[فلسطینیان]] دریافته بودند [[هدف]] اشغالگران تأسیس دولتی یهودی در [[خاک]] فلسطین است<ref>کیّالی، تاریخ نوین فلسطین، ۵۱–۵۳.</ref>. هم‌زمان با آغاز جنگ جهانی اول، [[خشم]] [[عرب‌ها]] علیه صهیونیست‌ها و یهودیان [[اشغالگر]] فزونی یافت و مقدمات تشکیل [[جنبش]] ملی را فراهم آورد<ref>کیّالی، تاریخ نوین فلسطین، ۷۲–۸۵.</ref> تا سرانجام جنبش ملی فلسطین در سال ۱۹۱۹م/ ۱۲۹۸ش، در [[اعتراض]] به [[خیانت]] [[دولت بریتانیا]] به مردم فلسطین و صدور اعلامیه بالفور شکل گرفت<ref>غوری، تاریخ شصت‌ساله فلسطین، ۱/۳۴.</ref>.
+دهه پنجاه میلادی را دهه شکل‌گیری [[هویت ملی]] فلسطینیان می‌دانند. ناکامی گروه‌های [[فلسطینی]] میان سال‌های ۱۹۵۴–۱۹۵۷م در برابر [[اسرائیل]]، اوضاع [[ناهنجار]] [[سیاسی]] ـ [[اقتصادی]] فلسطینیان و همچنین [[تصرف]] غزه در سال ۱۹۵۶م به دست اسرائیل و [[مقاومت]] فلسطینیان در مقابل و در نهایت [[اخراج]] صهیونیست‌ها از نوار غزه، فلسطینیان را به [[فکر]] همکاری با یکدیگر انداخت و این [[تفکر]] میان سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸م هسته نخستین تشکیل [[جنبش]] فتح بود<ref>ابراهیم، ۲۰–۲۱.</ref>. به دنبال جنبش جهاد اسلامی فلسطین که در اواخر سال ۱۹۷۰م و مقارن با انقلاب اسلامی ایران به دست فتحی شقاقی بنیان‌گذاری شد<ref>شوشی‌نسب، بررسی تطبیقی گفتمان‌های اخوان‌المسلمین، ۶۴.</ref>. حرکت [[مقاومت اسلامی]] (حماس) در سال ۱۹۸۷م/ ۱۳۶۶ش به دست [[احمد یاسین]]، از [[رهبران]] اخوان‌ المسلمین در غزه تأسیس گردید. این دو گروه با [[الهام]] گرفتن از انقلاب اسلامی ایران و با [[هدف]] [[رویارویی]] با [[اسرائیل]] و نیروهای ملی [[سکولار]] ساف به وجود آمدند<ref>شوشی‌نسب، بررسی تطبیقی گفتمان‌های اخوان‌المسلمین، ۶۱.</ref>.<ref>[[زهرا السادات حسینی عسکرانی|حسینی عسکرانی، زهرا السادات]]، [[فلسطین (مقاله)| مقاله «فلسطین»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۷ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی ج۷]]، ص۶۲۰ ـ ۶۲۷.</ref>
+== فلسطین در آخرالزمان ==
+[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمود: به زودی [[یهودیان]] برای تشکیل دولتشان از [[غرب]] به [[فلسطین]] می‌آیند. [[مردم]] پرسیدند: ای ابا الحسن پس عرب‌ها کجایند؟! حضرت فرمود: در آن روز [[اعراب]] نیروهایشان پراکنده و پیوندشان از هم گسسته است و به هم فشرده و پشتیبان هم نیستند. سپس از آن حضرت سؤال کردند: آیا این [[بلا]] به درازا خواهد کشید؟ فرمود: خیر (طول نمی‌کشد) تا اینکه بندهای [[اسارت]] [[عرب]] گسسته می‌شود و [[افکار]] مصمم آنها باز می‌گردد. سپس [[فلسطین]] به دست آنها [[فتح]] می‌شود و عرب‌ها پیروزمندانه و متحد [[قیام]] می‌کنند و نیرو از [[عراق]] می‌رسد که بر پرچم‌های آنان "قوت" نوشته شده است، [[عرب]] و [[اسلام]] همدست می‌شوند تا [[فلسطین]] را برهانند؛ درگیری عجیبی در دریا واقع خواهد شد و [[مردم]] در [[خون]] فرو خواهند رفت و زخمی‌ها بر خیل کشته‌ها می‌گذرند! سپس حضرت فرمود: سه بار عرب‌ها این کار را انجام می‌دهند و در چهارمین بار که [[خدا]] پایمردی و [[ایمان]] آنان را دید، [[یاری]] او بر سر آنها سایه می‌افکند. سپس فرمود: به [[خدا]] قسم مانند میش سربریده می‌شود تا اینکه حتی یک [[یهودی]] در [[فلسطین]] باقی نمی‌ماند<ref>عقائد الامامیه الاثنی عشریه، ص ۲۷۰.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]. ص ۴۵۶.</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۲۷: / خط ۳۸: @@
 # [[پرونده:IM010435.jpg|22px]] [[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|'''دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید''']]
 #[[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
-# [[پرونده:IM010527.jpg|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
 # [[پرونده:IM009875.jpg|22px]] [[زهرا السادات حسینی عسکرانی|حسینی عسکرانی، زهرا السادات]]، [[فلسطین (مقاله)| مقاله «فلسطین»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۷ (کتاب)|'''دانشنامه امام خمینی ج۷''']]
 {{پایان منابع}}
@@ خط ۳۴: / خط ۴۴: @@
 {{پانویس}}
-[[رده:فلسطین]]
+[[رده:مکان‌ها]]